192 



te verkrijgen. Trouwens later , pp. 200 en 208 , zal men zien om 

 welke reden ik dat resultaat toch ook van minder belang acht, 

 ja zelfs vrees , dat genoemde onderzoeker er door op een dwaal- 

 weg is geraakt. 



Wat vroegere onderzoekingen over dit onderwerp betreft, moge 

 voorloopig de volgende korte opmerking volstaan : 



In 1867 toonde Borniiaupt het eerst aan, dat bij het Boen 

 de Müllersche gang aanvankelijk ontstaat door ingroeien van het 

 plaatselijk verdikte epitheel van de oppervlakte der oernier, en 

 dat, terwijl deze epitheelverdikking zich over de geheele lengte 

 van de oernier voortzet, de Müllersche gang zich tusschen dit 

 verdikt epitheel en de Wolfische gang verder ontwikkelt .als een 

 staartwaarts gericht verlengsel van de zooeven genoemde in- 

 groeiing; waarbij de ingroeiing zelf tot ostium abdominale tubae 

 wordt. 



Deze waarnemingen zijn door geen der latere onderzoekers by 

 Reptielen, Vogels of Zoogdieren weersproken; en hoewel de uitkom- 

 sten van mijn onderzoek hiermede niet geheel overeenstemmen, 

 acht ik het toch niet noodig of zelfs wenschelijk de vroegere af- 

 wijkende meeuingen omtrent de ontwikkeling van de Müller- 

 sche gang te bespreken. Men vindt ze o. a. uitvoerig aange- 

 haald bij G ASSER (1874). 



De literatuur na 1867 wil ik echter, om de verschilpunten 

 duidelijk te doen uitkomen , bij de bespreking van elk der boven- 

 genoemde vragen afzonderlijk in het kort nagaan. 



Voorloopig dus slechts een chronologisch overzicht van de auto- 

 ren die de ontwikkeling van de Müllersche gang bij Amnioten 

 hebben nagegaan ; voor zoover ze mij , van 1867 af zijn bekend 

 geworden , met de door hen onderzochte diersoorten : 



1867. Bornhaupt Hoen. 



1870. Waldeyer » 



1872. KapfE » 



1872, 1874. Gasser » 



1874. Sernoff » 



