193 



1876. Egli Kouiju. 



1877, 1879. Braim Hagedissen, Slangen. 



1878, 1879. Balfour en Sedgwick . Hoen. 



1879. Kölliker Kouija. 



1879, 1882. Siemerling Hoen. 



1882. Kollmaun Zoogdieren. 



1883. Rensou Hoen. 



1885. Janosik Duif, Zoogdieren, Menseh. 



1885. V. Mibalkovics Slang, Hagedis, Eend, Hoen. 



1889. Nagel Menseh. 



1889. Hoffmann Hagedis. 



1890. Wiedersheim Krokodil, Schildpad. 



1891. 1893. Burger Eend, Bergeend. 



1892. Hoffmann Steltloopers , Zwemvogels. 



1892. Amann Schaap. 



1893. V. Erp Taalnaan Kip . . . Insectivoren, Muis, Konijn. 



I. Over de wijze, waarop de Müllersclie gang voortgroeit, 

 nadat het eerste gedeelte gevormd is. 



Volgens BoRNHAUPT (1867) wordt bij het Hoen het zelfstandig 

 voortgroeiende , massieve uiteinde van de Müllersche gang met 

 kracht ingedrongen tusschen de Wolfifsche gang en het peri- 

 toneaal-epitheel , waardoor deze beide uiteenwijken, terwijl de 

 holte van de gang langzamer volgt (1. c. p. 38). 



Waldeyek (1870), de eerste die na Bornhaupt zijne waarne- 

 mingen omtrent dit punt beschrijft, kwam tot een geheel ander 

 besluit. Hij vond namelijk de massieve spits van de Müllersche 

 gang nabij het uiteinde in verbinding met het verdikte epitheel 

 van de oeruier en beschouwt dientengevolge haar voortgroeien als 

 een staartwaarts verplaatsen van eene ingroeiing van het perito- 

 neaal-epitheel (1. c. pp. 125, 126). 



Kapff (1872) schijnt deze waarneming te bevestigen, waar hij 

 opmerkt, 1. c. p. 550: 



