195 



ich sah nie eine Verbiniluug zwiscben Peritonealepitbel uud 

 der wachsenden Tube", 

 eu bij veronderstelt zelfs verder, dat Waldeyer misscbien een 

 scbeef gesneden of door druk vervormd praeparaat beeft besebreven. 

 Beiden Egli en Braun , evenals Kölliker (1870) voor bet 

 Konijn deuken zicb bet voortgroeien van de Müllerscbe gang 

 op de wijze door Bornhaupt , Sjsrnoff en Gasser voor het Hoen 

 aangegeven. 



In tegenstelling met al dezen geven Balfoür en Sedgwick 

 (1879), die wederom bet Hoen onderzochten, eene geheel afwij- 

 kende voorstelling. Zij beschrijveu namelijk een samenhang met 

 den wand van de Wolösche gang, en niet met het peritoneaal- 

 epitheel. Hierop zullen wij straks echter moeten terugkomen, 

 daar mijne eigene waarnemingen zich er geheel bij aansluiten. 



Van de nieuwere onderzoekers staan Janosik (1885) voor de 

 Duif, V. MiHALKOvics (1885) voor Hagedis, Eend en Hoen en 

 Nagel (1889) voor den Mensch een zelfstandigen groei van de 

 Müllerscbe gang voor. 



Daarentegen verklaart zicb Wiedersheim (1890) voor Schild- 

 padden weder voor eene wijze van groei , die eenigszins aan de 

 waarneming van Waldeyer voor bet Hoen doet denken , 1. c. 

 p. 460: 



»Bei der Schüdkröte — das kann ich mit voller Bestimmt- 

 heit behaupten — handelt es sich dabei um eine vou der 

 freien epitbelialen Oberflacbe der Tubenfalte ausgehende Zell- 

 proliferation , also nicht nur um ein appositionelles Wachs- 

 tbum, wie ein solcbes als von den eingestülpten Zeilen des 

 binteren soliden üang-Eudes ausgebend, von den obgenannten 

 Autoren bei Sauropsiden , Sdugern und Mensch beschrieben wor- 

 den ist". 



Bij Krokodillen heeft Wiedersheim echter dien samenhang van 

 het voortgroeiend einde van de Müllerscbe gang met cellen van 

 bet peritoneaal-epitbeel niet aangetrofien, 



HoFiMANN (1889) laat voor Hagedissen de vraag onbeslist, 1. c. 

 p. 279: 



