202 



Van eeu dergelijk geval geeft fig. 36 op PI. VI, bij gemiddelde instel- 

 ling geteekend , eene voorstelling. De wand van de Wolffsche gang 

 is er, naar de zijde van het peritoneaal-epitheel toegekeerd , plaat- 

 selijk sterk verdikt. In deze verdikking liggen een groot aantal 

 kernen , maar niet gelijkmatig verspreid ; in de figuur vormen ze 

 in hoofdzaak een boog, waarvan de bolle zijde naar het lumen 

 van de Wolffsche gang is gekeerd , terwijl slechts enkele , mee- 

 rendeels iets grootere en minder sterk gekleurde meer verspreid 

 liggen naar de zijde van het peritoneaal-epitheel. Bij dieper in- 

 stelling worden deze laatste geringer in aantal, en de genoemde 

 boog plat zich af, terwijl tevens de geheele verdikking sterk ver- 

 mindert; zoodat bij de diepste instelling, evenals in de staart- 

 waarts volgende snede, het geheele versch^nsel niet meer is waar 

 te nemen. Bij hooger instelling ziet men het tegenovergestelde: 

 de boog wordt meer gekromd, een grooter aantal kernen ver- 

 schijnen naar de zijde van het epitheel, en gedeeltelijk althans 

 ziet men bij de hoogste instelling eelfs eene scherpe grenslijn 

 gevormd langs de holle zijde der boog, ter plaatse dus waar in 

 de kopwaarts volgende snede (fig. 3a) de grensscheiding is tus- 

 schen de hier nóg massieve Müllersche gang en den naar bin- 

 nen ingebogen wand van de Wolffsche gang. 



In de voorloopige mededeeling wees ik er reeds op , dat in een 

 dergelijk geval de afscheiding over een gedeelte van de dikte der 

 snede in den wand aanwezig , allicht twijfel kan veroorzaken , 

 of de waargenomen samenhang wel werkelijk bestaat, of mis- 

 schien slechts een gevolg is van plaatselijk scheeve doorsnede, en 

 dat daarom dunnere sneden ter controle noodzakelijk zijn. 



Ook maakte ik toen de opmerking, dat dit geval overeenkomt 

 met hetgeen Balfour en Sedgwick (1879) als Uveecie stadium heh- 

 ben beschreven, 1. c. p. 10: 



»In the last section in which any tracé of the Müllerian 

 duet can be made out, it has no longer an oval well defined 

 contour, but appears to have completely fused with the wall 

 of the WoliSan duet, which is accordingly very thick, and 

 occupies the space which in the previous section was filled by 



