206 



de kerneu in den wand van de Wolffsche gang, die daar nog 

 grootendeels op ééne rij lagen, nu in twee a drie rijen, gelijk 

 fig. 4 c aantoont. 



Dicht naar het uiteinde van de Müllersche gang is dit echter 

 niet meer zoo. Fig. 4 d vertoont den wand van de Wolfische 

 gang weer slechts één kern dik, en de Müllersche gang veel 

 inniger er mede vereenigd. In fig. 4 e zijn ze reeds bijna geheel 

 samengesmolten , en er is geen verschil meer te zien tusschen 

 de kernen der Müllersche en die in de Wolfïsche gang. Deze 

 samensmelting blijkt in de drie volgende sneden in nog sterker 

 mate; het geheel is nu niet meer dan eene verdikking in den 

 wand van de Wolffsche gang, die nóg eene snede verder geheel 

 is geëffend. 



Trachten we ons uit de beschreven doorsneden eene voorstel- 

 ling te vormen omtrent de wijze waarop de Müllersche gang 

 voortgroeit, dan moeten we ons vooreerst herinneren, dat deze 

 groei gelijkmatig plaats heeft aan het staartwaarts gerichte uit- 

 einde , en dat dus nabij dat groeipunt de opeenvolgende door- 

 sneden in hoofdtrekken evenzoovele opeenvolgende tijdstippen 

 vertegenwoordigen. Elke snede wijst hier als het ware aan, hoe 

 de meer kopwaarts gelegen deelen geweest zijn en hoe de meer 

 staartwaarts gelegene hadden moeten worden ^). 



We willen dus de reeks van doorsneden met het oog hierop 

 nog eens opnieuw , maar nu in omgekeerde richting nagaan , en 

 komen dan tot het volgende resultaat: 



Een zeker deel van den wand van de Wolffsche gang, in 

 aansluiting met het voorafgaande , dat reeds dezelfde verandering 

 ondergaan heeft, begint plaatselijk dikker te worden door ver- 



1) Deze beschouwing zou misschien niet geheel juist zijn, indien de. veronderstelling 

 van V. MiuaLKOVics, dat het voortgroeien van de Müllersche gang kon geschieden 

 «auch durch Vermehrung der Zeilen in der ganzen Lange des Ganges , also durch inter- 

 stitielles Wachsthum ," met de werkelijkheid overeenstemde. Deze veronderstelling komt 

 mij echter zoo ongerijmd voor, dat ik het bijna onnoodig acht er nog iets over te zeg- 

 gen. Van eene dergelijke wijze van groei zou toch wel het gevolg zijn, dat de gaug, 

 in plaats van het -uiteinde geregeld voort te schuiven, zich in kronkels ging leggen. 

 Natuurlijk is echter een dergelijke groei van het gelieele embryo , en dus ook van de 

 Müllersche gang mei alle omliggende deelen hierbij niet uitgesloten. 



