207 



meerderiug zijner cellen; deze verdikking neemt toe (zie fig. 4<?), 

 terwijl er hier en daar tusschenruimten in ontstaan. De kernen , 

 die in dit verdikt gedeelte het meest naar het lumen van de 

 Wolftsche gang toe gelegen zijn, sluiten zich bij voortgaande 

 vermeerdering enger tot eene doorloopende rij aaneen; de andere, 

 met het bijbehooreude protoplasma, beginnen zich van deze min 

 of meer af te scheiden (zie fig. 4 d) en vormen een begin van 

 Müllersche gang, waarin echter vooreerst nog geen lumen ont- 

 staat. Door voortgaande vermeerdering van cellen wordt de wand 

 van de Wolffsche gang opnieuw dikker (zie fig. 4 c) ; nu en 

 dan splitsen zich echter enkele cellen , of groepjes van cellen van 

 dezen wand af, en voegen zich bij de Müllersche gang. Lang- 

 zamerhand houdt de vermeerdering van cellen in de Wolffsche 

 gang op ; het afsplitsen blijft echter voortgaan , totdat de wand 

 (zie fig. 4 h) zijn gewone dikte heeft herkregen. Dan wordt de 

 scheiding meer volkomen (zie fig. 4 a) en de aanleg van de 

 Müllersche gang is zoover geheel gevormd. 



Wij zien dus, dat in dit embryo de wijze van samenhang, en 

 dus ook de wijze van groei , niet veel verschilt van hetgeen we 

 uit fig. 3 a en 6 konden afleiden. Alleen is hier de volkomen 

 verbinding van Müllersche en Wolffsche gang iets langer en de 

 verdere , minder innige samenhang iets duidelijker dan daar. 



De reeks, voorgesteld in fig. 2a — d^ aan een embryo van het 

 midden van den zevenden broeddag (6 dagen, 16 uur) ontleend, 

 vertoont in zooverre verschil , dat de cel woekering in de Wolff- 

 sche gang zich aanvankelijk over eene grootere breedte vertoont 

 (zie fig. 2 d) , en dat de kernen die tot de Wolffsche gang blij- 

 ven behooren zich niet dadelijk in eene doorloopende rij enger 

 aaneensluiten. Daarentegen ontstaat er spoedig eene vrij scherpe 

 afscheiding (zie fig. 2 a) , hoewel de cellen van de Wolffsche 

 gang nog over een aantal verdere sneden blijven voortwoekeren 

 en blijkens de telkens voorkomende uitpuilende kernen zich blij- 

 ven afsplitsen. 



Bijzonder duidelijk treden de beschreven verschijnselen aan het 

 licht in de reeks fig. 7 a — /', behoorende tot een embryo in het 



