212 



ouduideliik (zie fig*. 5 a) , zoodat we ten slotte tot de overtuiging 

 jl geraken, dat ook de verbinding naar het 2>3e stadium" hier even- 



eens aanwezig is. 



Bovenstaande overwegingen geven mi] tevens aan de hand eene 

 veronderstelling te wagen omtrent de oorzaken, die bewerkt heb- 

 ben , dat behalve Balfour en Sedgwick geene andere onderzoekers 

 den samenhang tusschen Müllersche en Wolffsehe gang hebben 

 opgemerkt. Als zoodanig kunnen hebben samengewerkt: 

 a. het maken van te dikke doorsneden , 

 h. het gebruik van te zwakke vergrootingen , 



c. toevallige omstandigheden , waaronder misschien zelfs bij 

 minder volmaakte methode het verloren gaan van één of meer 

 sneden , en 



d. bovendien waarschijnlijk de toepassing van reagentiën, die 

 de celgrenzen sterk op den voorgrond doen treden; waardoor 

 eene gewone celgrens licht voor eene scheidingslijn wordt aan- 

 gezien. 



Terwijl we nu gezien hebben , dat de door mij onderzochte 

 embryo's allen meer of minder duidelijk een samenhang vertoo- 

 nen tusschen het voortgroeieud uiteinde van de Müllersche en 

 den wand van de Wolffsehe gang , moet ik er dadelijk tegen- 

 overstellen , dat ik van een samenhang met het peritoneaal-epi- 

 theel, gelijk Wiedershkim (1890) bij een Schildpad beweert te 

 hebben waargenomen (zie boven p. 195), nergens iets heb kun- 

 nen ontdekken. In de meeste gevallen ligt er zelfs duidelijk 

 meseuchym tusschen het uiteinde van de Müllersche gang en het 

 verdikte epitheel ; maar ook waar dit niet het geval is , zijn beide 

 toch altijd scherp van elkander gescheiden. Slechts zeer enkele 

 malen in minder goed gelukte praeparaten, zou men een samen- 

 hang met het tusschenliggende mesenchym hoogstens twijfelachtig 

 kunnen noemen. Trouwens bi] Vogels heeft nog geen enkel onder- 

 zoeker, uitgezonderd Waldeyer (1870) een samenhang met het 

 epitheel meenen te vinden. De verbinding die Waldeyer be- 

 schrijft (zie boven p. 193) en in fig. 50 van zijn werk afbeeldt, is 



