213 



echter van eeu geheel audoren aard, dan de samenhang, dien 

 WiBDERSHEiM beweert te hebbeu waargenomen. Hoven hebben 

 wij reeds gezien, hoe latere onderzoekers Waldeyek bestrijden 

 en de veronderstelling uiten , dat hij eeu abnormaal geval of een 

 vervormd praeparaat voor zich heelt gehad. Ik moet hierbij nog 

 op eene andere mogelijkheid wijzen , en wel die van eene verwis- 

 seling van sneden. De in Waldeyer's fig. 50 afgebeelde door- 

 snede stemt namelijk volmaakt overeen met sommige van mijne 

 sneden door de later nog te bespreken verbinding tusschen het 

 peritoneaal-epitheel en het begin van de Müllersche gang (verg. 

 het volgende Hoofdstuk). Dit schijnt ook de opvatting te zijn 

 van O. Hertwig (189Ö), daar hij in zijn leerboek fig. 210 dezelfde 

 fig. 50 van Waldeyer afdrukt om de eerste vorming van de 

 Müllersche gang te verduidelijken. 



Trouwens reeds Balpour en Seügwick hebben over de bedoelde 

 figuur van Waldeyer dezelfde opmerking gemaakt, 1. c. p. 7: 

 »In this figure a connection between the germinal epithe- 



lium and the Müllerian duet is drawn , which is probably part 



of the head-kidney, . . . ." 



Op Wiederheim's bewering zullen wij in het derde Hoofdstuk 

 nog moeten terugkomen (zie p. 232). 



II. Over (Ie wijze, waarop de abdominale opeuiug van 

 de Müllersche gang gevormd wordt. 



In de Inleiding hebbeu wij reeds gezien dat Bornhaupt (1867) 

 uit zijne waarnemingen afleidde, dat het eerste begin van de 

 Müllersche gang bij het IJoen ontstaat als eene plaatselijke in- 

 groeiing van het verdikte peritoneaal-epitheel op de oppervlakte 

 van het voorste gedeelte der oernier, en dat van hier uit de 

 Müllersche gang langzamerhand staartwaarts voortgroeit, terwijl 

 de genoemde ingroeiing zelf als abdominale opening blijft be- 

 staan. Wij merkten toen tevens op , dat geen der latere onder- 

 zoekers hem hierin heeft bestreden. Veeleer is voor verschillende 



