216 



Komen we nu tot mijne eigene waarnemingen omtrent dit ge- 

 deelte, dan wil ik beginnen met er aan te herinneren, dat ik 

 in mijne voorloopige mededeeliug (1891) reeds aangaf, dat bij de 

 Eend en de Bergeend »niet alleen de ^^ro^z van de Müllersche gang, 

 maar ook de vorming van de nhdominale opening in hoofdzaak 

 plaats heeft op de wijze door Balfour en Sedgwick voor het 

 Hoen beschreven". Maar tevens wees ik toen ook reeds op enkele 

 punten , waarin mijne waarnemingen afwijken van die van de 

 bovengenoemde onderzoekers. 



Het jongste toenmaals door mij onderzochte stadium vertoont 

 »eenige opeenvolgende diepere inzinkingen op den bodem van 

 eene overlangs loopende groeve in het verdikte epitheel op de 

 laterale oppervlakte der oeruier. Een massieve celstreng zet zich 

 telkens van den wand dezer inzinkingen achterwaarts voort, om 

 zich al dan niet duidelijk te vereenigen met de celstreng, die 

 van de volgende inzinking uitgroeit". 



Eene schematische overlangs-doorsnede van een embryo , slechts 

 zeer weinig jonger dan het bovenbedoelde stadium , vindt men in 

 fig. 16 PI. VIII. Deze afbeelding is geconstrueerd uit de geheele 

 reeks van dwarssneden van een eenden-embryo van zes dagen 

 broedens. Evenals in de overige figuren op PI. VIII zijn ook hier 

 in de richting van de hoogte der figuur de verhoudingen niet in 

 aanmerking genomen , wel daarentegen in de lengterichting. Het 

 weefsel van de oernier is getint, terwijl het coeloom wit is gelaten. Met 

 zwart is het peritoueaal-epitheel aangegeven , benevens de daarvan 

 uitgaande celstrengen. Deze laatsten strekken zich in dorsale en 

 staartwaartsche richting uit langs de laterale zyde van de WolfiFsche 

 gang , zoodat deze niet in de figuur kon worden aangebracht. 

 Hiervan is het gevolg dat eene hoogst belangrijke bijzonderheid, 

 waarop ik in mijne voorloopige mededeeling reeds doelde, maar 

 die toen nog niet voldoende door mij was nagegaan , uit de figuur 

 niet kan blijken. Al de bovenbedoelde celstrengen hangen name- 

 lijk aan hun staartwaarts gericht versmald uiteinde over eene 

 grootere of kleinere lengte samen met den wand van de Wolffsche 

 gang, en wel in het hier afgebeelde embryo duidelijker dan in 



