219 



vereenigJ zijn. Voorbij de achtste iristulpiug is dit iu het bedoelde 

 embryo echter uiet meer zoo, gelijk blijkt uit de figg. 9 a — c?, 

 die de tiende iustulping i^^ met de daarvan uitgaande celstreng 

 s,j weergeven. Deze vier figuren stellen bijna opeenvolgende door- 

 sneden voor; alleen tusschen de derde en vierde (9c en 9d) zijn 

 twee sneden iugelegeu. In de drie eerste ziet men nog een 

 spoor s,, van de voorafgaande {negende) celstreng. Toch zijn de 

 strengen in dit gedeelte merkbaar korter en tevens dunner dan 

 in het begin. 



Nog verder staartwaarts is zulks in nog sterker mate het geval, 

 zoo dat de strengen niet meer langs elkaar heenreiken. Bovendien 

 wordt hier dan geen instulping meer waargenomen , en hangen 

 dus de celstrengen direct samen met het bijna geheel vlakke 

 epitheel. Voor de laatste {veertiende) streng is dit te zien uit de 

 figg. 10 a — /. In de eerste (fig. 10 a) van deze zes opeenvolgende 

 doorsneden is het epitheel , dat vooral in dit gedeelte van het 

 embryo nog slechts weinig verdikt is, nog bijna geheel efifen; 

 alleen eeue kleine inbuiging ?', ^ van de kernenrij maakt ons op- 

 merkzaam op hetgeen de volgende sneden zullen te zien geven. 

 De eerstvolgende (fig. 10 5) vertoont eene niet zeer sterke ingroei- 

 ing s,^ van het epitheel, waarvan in de derde snede (fig. 10 r) reeds 

 eene kleine celgroep is afgescheiden. Deze celgroep is in de vierde 

 en vijfde (figg. 10 c/ en e) duidelijker zelfstandig en meer bij de 

 Wolffsche gang aangesloten, terwijl ze in de zesde (fig. 10/) 

 geheel met deze samenhangt, om er in de dan nog volgende 

 sneden als het ware mede te versmelten. 



Nu door bovenstaande uitvoerige bespreking van fig. 16 de 

 beteekenis van de schematische figuren op PI. VIII duidelijk is 

 geworden, kunnen we over de overigen veel korter zijn. Door 

 onderlinge vergelijking kunnen uit deze figuren de veranderingen 

 blijken, die er in den boven besproken aanleg van de Müller- 

 sche gang plaats grijpen , waardoor er ten slotte eene werkelijke 

 buis met ostium uit voortkomt. 



