221 



fig. 11 // liaugt q niet meer met r samen, maar met ;r, alle tlrio 

 ziju met de Woltfsebe gang verbonden ; terwijl in de volgende 

 snede, fig. lic, r weer vrij van de Wolffsche gang, maar uu 

 met q verbonden voorkomt; y en p hangen ook uog onderling 

 en met de Wolftscbe gang samen. In de nu volgende sneden 

 smelten p en q geheel ineen , zoodat ze niet meer afzonderlijk 

 zijn na te gaan; terwijl r meer op zichzelf blijft en spoedig ver- 

 smalt. Fig. 11(/, de 88"^ snede, vertoont van r nog een laatste 

 spoor in de gedaante van ééne cel, in samenhang met eene nieuwe 

 instulping ^V, dezelfde die we boven reeds als de laatste van dit 

 embryo hebben leeren kennen. De saamgesmolten strengen p en 

 q, in de figuur met q aangewezen, blijven in verbinding met 

 de Wolffsche gang en doen nog een laatste spoor van zich 

 zien in de bovengenoemde doffe plek q in fig. 11 /", die de 92^ 

 snede voorstelt, zoodat ze nog vier sneden verder staartwaarts 

 reiken dan de streng r hoewel ze veel verder kopwaarts dan deze 

 met het peritoneaal-epitheel verbonden zijn. Trouwens ook de 

 laatste streng s, ofschoon nog 5 sneden verder reikende dan q, 

 is veel minder ontwikkeld. Dit komt overeen met hetgeen ons 

 de reeks fig. 16 heeft geleerd, waar eveneens de laatste strengen 

 meer rudimentair zijn. Waarschijnlijk staat het met dit minder 

 voortgroeien in verband, dat de laatste streng s in het geheel 

 niet , de voorlaatste r slechts zeer weinig duidelijk met de Wolff- 

 sche gang samenhangt. 



Wij zien dus dat de aanleg van de Müllersche gang zich in 

 dit embryo veel verder uitstrekt, dan we aanvankelijk konden 

 meenen , en tevens dat ook hier de Wolffsche gang er levendig 

 aan deelneemt. 



Ik zou niet kunnen aangeven of het samensmelten van de stren- 

 gen moet worden beschouwd als de oorzaak van het vermindereu 

 in aantal. Daar de lengte waarover het peritoneaal-epitheel met 

 den aauleg van de Müllersche gang samenhangt, tegelijkertijd 

 afneemt, acht ik het mogelijk, dat de meest staartwaarts gele- 

 gen celstrengen , die we ook boven reeds veel minder ontwikkeld 

 hebben aangetroffen , hetzij eenvoudig oblitereereu , of misschien 



