222 



zich hy de andere aansluiten onder verlies van hare verbinding 

 met het epitheel. In alle geval ziet men spoedig, dat eenige 

 strengen , min of meer tot een bundel vereenigd , zich nog voorbij 

 de achterste verbinding met het epitheel over een korten afstand 

 langs de Wolfifsche gang voortzetten , waarbij ze aan hun voort- 

 groeienden top steeds met deze gang verbonden blijven. Zij 

 vormen dus een begin van MüUersche gang, waarvan we den 

 verderen groei in het eerste Hoofdstuk uitvoerig hebben nagegaan. 

 Toen we daarbij vroeger (p. 209) naar aanleiding van figg. 1 a — c 

 opmerkten , dat de MüUersche gang aanvankelijk dikwijls uit ver- 

 schillende onafhankelijk van elkaar langs de Wolffsche gang 

 heengroeiende strengen schijnt te bestaan , konden we daar nog 

 geen verklaring van geven. Nu echter schijnt die verklaring over- 

 bodig, daar ze in het besprokene vanzelf reeds gegeven is. 



Uit het bovenstaande blijkt, dat bij de Eend het teerste sta- 

 dium", door Balïoue en Sedgwick in den groei van de MüUer- 

 sche gang onderscheiden , niet voorkomt. In dit stadium zou 

 namelijk de MüUersche gang als voortzetting van de peritoneaal- 

 instulping nog onafhankelijk voortgroeien , om zich eerst later 

 met de Wolffsche gang te vereenigen (verg. p. 196). 



Intusschen begint zich hier en daar een lumen te vormen; 

 voor een deel als directe voortzetting van de instulpingen van 

 het peritoueaal-epitheel , voor een deel naar het schijnt geheel 

 onafhankelijk van deze instulpingen. Dikwijls vindt men hier of 

 daar het lumen bijna opgevuld door eene cel , of door eene enkele 

 kern bijna zonder protoplasma, of een groepje van eenige kernen, 

 of zelfs door sterk gekleurde schynbare overblijfsels van kernen. 

 Hierdoor krijgt men den indruk, alsof bij de vorming van het 

 lumen (dikwijls) cellen worden geresorbeerd. 



Waar er meer celstrengen evenwijdig loopen , kan elk van een 

 eigen lumen zijn voorzien, ja zelfs wanneer de streng uitwendig 

 een geheel schijnt, kunnen de afzonderlijke lumina nog aanwij- 

 zen , dat het oorspronkelijk een bundel van verscheidene strengen 

 is geweest. Zoo toont fig. 12 PI. VII zelfs 5 afzonderlijke lumina 



