227 



ingroeiingen van de epitheel-instulpingen. Het blijkt integendeel, 



Jat ze onfMaan uit aanvankelijk onduidelijke ^ dan duidelijker toor- 

 dende verbindingen tusschen de onmiddellijk tegen elkaar aan liggende 

 epitheliën van Coeloom en Wolfsche gang; 



dat deze verbindingen , terivijl ze met de Woljfsche gang in 

 samenhang blijven, langs deze heen groeien, waarschijnlijk dus door 

 er cellen uit op te nemen , 



en dat daarentegen eerst secundair de plooiing van het peritoneaal- 

 epitheel met de daarvan uitgaande instulpingen zich vormt, en wel 

 nadat het epitheel de bekende verdikking heeft ondergaan. 



Daar nu verder de strengen van fig, 16 op dezelfde wijze ver- 

 der voortgroeiende , terwijl ze zich onderling vereenigen , de Mül- 

 lersche gang vormen , volgt uit het voorafgaande , dat er van 

 de heerschende beschouwing omtrent de ontwikkelingswyze van 

 deze gang eigenlijk niets overblijft. Geen enkel deel van de 

 MüUersche gang ontstaat namelijk bij de Eend door instulping 

 van het peritoneaal- epitheel. Natuurlijk zijn hiervan de randen van 

 het ostium abdominale en de gleufvormige kopwaartsche verlen- 

 ging van dit ostium , zoo men die er onder wil rekenen , uitge- 

 zonderd ; doch dan vormen dezen toch niet het uitgangspunt van 

 den geheelen aanleg; maar ontstaan ze eerst secundair. 



lU. Over de beteekeuis van de epitheelverdikkiug aan de 



oppervlakte der oeruier, ter plaatse waar de 



MüUersche gang voortgroeit. 



De bekende eigenaardige verdikking van het peritoneaal-epitheel 

 op de oernier, die korten tijd vóór de vorming van de MüUer- 

 sche gang ontstaat, en korten tijd nadat deze gevormd is reeds 

 weder verdwijnt, is zoozeer in het oog vallend, dat bijna geen 

 onderzoeker het nalaat , de aandacht er op te vestigen. 



Zoo zegt reeds Bornhaupt (1867) 1. c. p. 39: 



ï>Eiue auffallende Erscheinung ist jedenfalls die auf jene Leiste 



beschraukte Peritoneal-verdickung , wodurch uuwillkürlich dem 



