231 



er tot uu toe over eens zijn, ilat ten minste het voorste gedeelte 

 van tle Müllersche gang met het ostium abdominale ontstaat 

 door directe iustulping van het verdikte epitheel , is het ons iu 

 het voorgaande Hoofdstuk gebleken , dat zelfs ook bij de vorming 

 vau dat gedeelte bij de Eend dit epitheel niet werkzaam is. 

 Hoogstens kunnen de directe, verbindingen tusseheu dit epitheel 

 en dat van de Wolffsche gang van het eerste uit zijn ontstaan; 

 maar dan toch waarschijnlijk reeds in een vroeger tijdperk , voor- 

 dat de bekende verdikking optreedt. 



Terwijl wij dus aan het verdikte peritoneaal-epitheel hoege- 

 naamd geen aandeel toekennen in de eerste vorming en groei 

 van de Müllersche gang, doet zich opnieuw en in versterkte 

 mate de vraag voor, wat dan toch wel de beteekenis zijn mag 

 van de bedoelde eigenaardige verdikking? Zijn wij hieromtrent 

 werkelijk in overeenstemming met het gevoelen van v. Mihalkovics 

 »bloss auf Vermuthungen angewiesen?" 



Wanneer we iu verband met de bovengenoemde waarnemingen 

 van Gasser (1874) en de overweging van Janosik (1885), de ver- 

 schillende doorsneden zorgvuldig beschouwen, dan kan dunkt mij 

 het antwoord niet tw^felachtig wezen. Slechts het al te zeer, 

 misschien onbewust vasthouden aan dergelijke verouderde bezwaren 

 als we boven van Braun (1877) aanhaalden, kan naar mijne 

 meening de reden zijn , dat de nieuwere onderzoekers hierin het 

 ware niet hebben erkend. 



Overal blijkt, dat in de geheele oernier het mesenchym slechts 

 zeer spaarzaam voorhanden is ; de verschillende oernierbuisjes en 

 bloedvaatjes zijn byna onmiddellijk tegen elkaar en tegen het 

 peritoneaal-epitheel aan gelegen. Dit is ouder anderen duidelijk 

 te zien in fig. 1, PI. I van Hoffmann (1892). Slechts daar, 

 waar de Müllersche gang zal moeten komen of bezig is te groeien , 

 is het mesenchym een weinig sterker vertegenwoordigd. Maar 

 tevens zien we op die plaatsen dit mesenchym dikwijls niet scherp 

 van het epitheel gescheiden. In de nabijheid van het zich vor- 

 mende ostium tubae, ziet men dikwijls, zoowel dorsaal als ven- 

 traal van de epitheel-instulping, dit epitheel zoover de verdikking 



