236 



»J'ai toujours trouvé — il est vrai — que Ie canal de Muller 



se met ici immédiatement en contact avec Ie conduit de Wolff; 



cependant tous les deux restent jusqu'a la partie terminale du 



canal de Muller, distincteraent isolés l'un de l'autre." 



Daar hij zich echter over eene scherpe afscheiding tusschen de 



beide gangen niet overal zoo beslist uitdrukt (verg. boven p. 198); 



terwyl hij veel gewicht hecht aan het argument ontleend aan 



het verschil in de kernen van de beide gangen, waarvan wij 



vroeger (p. 200) hebben gezien , dat we er geen bewijskracht aan 



kunnen toekennen, zou ik de veronderstelling willen wagen, dat 



hier misschien de p. 212 sub d genoemde oorzaak de verbinding 



heeft doen voorbijzien. 



Houd ik mij dus overtuigd , dat by de Vogels de ontwikkeling 

 van de Müllersche gang algemeen op de aangegeven wijze plaats 

 grijpt ; minder aanknoopingspunten geven in dezen de Reptielen. 



Toch levert mijns inziens de fig. 32 i op Taf. XVIII van 

 WiEDERSHEiM (1890), in verband met het p. 200 gezegde over de 

 kleurreactie , zoo al geen bewijs vóór, toch zeker niet tegen een 

 samenhang tusschen Müllersche en Wolffsche gangen. Verder heb 

 ik er reeds boven , p. 223, op gewezen , dat de houtsneden d ene 

 van WiEDERSHEiM , 1. c. p. 459 , evenals de op de Eend betrek- 

 king hebbende fig. 83 Tab. V van v. Mihalkovics (1885), vol- 

 maakt overeenstemmen met een aantal van mijne sneden , zoo dat 

 ik geneigd ben te veronderstellen , dat toch ook bij Reptielen op- 

 eenvolgende instulpingen van het peritoneaal-epitheel voorkomen. 



Maar gaan we nog iets nauwkeuriger na op welke waarnemingen 

 de nieuwste onderzoekers van Reptielen hunne voorstelling omtrent 

 de vorming van het ostium abdominale gronden. Dan vinden wij 

 in de eerste plaats bij v. Mihalkovics (1885) beschreven, 1. c. 

 pp. 290—292: 



Slangen-embrjo'^ van 15 — 18 mm. Op de oernier is eene 



staartwaarts spits toeloopende epitheelverdikking aanwezig. 

 Een Slangen-e'mhx^o van 25 mm. Het verdikte epitheel is in 



't midden een weinig ingebogen en strekt zich iets verder 



