242 



Epithelleiste des Müller'schen Ganges überhaupt nicht vorhommen , 

 sondern eine glatte schüsselförmige Vertiefung zum Vorschein 

 kommt". 

 En uit deze overwegingen trekt bij de volgende conclusie: 



»Man ist also berechtigt zu sagen, dass die Einsenkungen 

 beim Vogel bloss auf zufallige Unregelmassigkeiten zu beziehen 

 sind, bedingt durch die scbuelle Vermebrung des Epitbels in 

 der Breite und Dicke , wodurcb unregelmassige Falten entsteben , 

 die dann vielleicbt durcb die Anwendung der Hartungsflüssig- 

 keiten (besouders der Cbromsaure) nocb erböbt werden; regel- 

 massige Bildungen könnten nicbt von so wecbselnder Forni 

 und kurzem Bestande sein". 



In de voorafgaande Hoofdstukken is bet voldoende gebleken , 

 dat bij de Eend altbans de bedoelde instulpingen niet zoo onre- 

 gelmatig zijn als v. Mihalkovics meent, en dat ze iu geen geval 

 kunnen worden bescbouwd als kunstprodukten , door inwerking 

 der reagentiën gevormd. » Zufallige Unregelmassigkeiten" kunnen 

 bet dus niet zijn. Wel zijn ze »von wechselnder Form und kurzem 

 Bestande"; maar juist daardoor maken ze gebeel den indruk van 

 rudimentaire vormingen. Dat nu de verwijdering van den glomus 

 een beletsel zou zijn om ze als rudimentaire voornierbuisjes te 

 bescbouwen , zou ik niet gaarne onderscbrijven. Tijdens den groei 

 van bet embryo bebben er zoo dikwijls verschuivingen plaats , 

 dat men vooral van een niet functiouueerend orgaan niet kan 

 verwacbten, dat bet zijne juiste ligging zou blijven behouden. 

 En wat eindelijk bet »Hauptbeweis" van v. Mihalkovics betreft, 

 bebben wij boven reeds gezien , dat eene dergelijke vorming bij 

 Reptielen geenszins ontwijfelbaar afwezig is; veeleer, zij bet ook 

 in eeuigszins gewijzigde gedaante, waarschijnlijk ook daar zal 

 worden aangetroffen. 



We zien dus dat wij niet veel waarde kunnen hechten aan de 

 bezwaren van v. Mihalkovics, om den eersten aanleg van het 

 ostium abdominale van de MüUersche gang als rudimentaire voor- 

 nier te beschouwen. Bedenkelijker schijnt het, wanneer hij zich, 

 l. c. p. 60, beroept op Sedgwick zelf, als zou deze zijne oor- 



