250 



geen er van een schijnbaar toenemen in zelfstandigheid overblijft, 

 voldoende als toevallige afwijkingen verklaren. 



Ook de beelden, waaruit de schrijver afleidt, dat de van de 

 Wolffsche gang afgekeerde wand van de Müllersche gang meer 

 zelfstandig groeit, vermag ik niet aldus te verklaren. Bij de Eend 

 vond ik in de streek , waar beide gangen samenhangen , herhaal- 

 delijk mitosen , zoowel in den wand van de Wolffsche, als in de 

 Müllersche gang. Hieruit blijkt dat aldaar de cellen van de 

 Wolffsche gang zich vermeerderen , waarna er eenige worden uit- 

 g'estooten ; maar tevens , dat dezen dan nog voortgaan met zich 

 te vermeerderen In zekeren zin groeit dus wel is waar de Mül- 

 lersche gang ook daar door vermeerdering van eigen materiaal ; 

 maar dit materiaal zelf is toch onmiddellyk van de Wolffsche 

 gang afkomstig. En het is dunkt mij een verschil van zeer ge- 

 ringe beteekenis, of bij voorbeeld eene cel van de Wolffsche 

 gang zich één of meer malen deelt, en daarna dan de nakome- 

 lingen worden uitgestooten , of dat de bedoelde cel zelf wordt 

 uitgestooten en" daarna zich een of meer malen deelt. Toch zal 

 waarschijnlijk in het laatste geval het verband tusschen beide 

 gangen minder innig schijnen. Nu spreekt het vanzelf, dat de 

 cellen die op dit oogenblik bezig zijn uit den wand van de 

 Wolffsche in de Müllersche gang over te gaan , dichter naar de 

 Wolffsche gang toe liggen dan degenen , die er even te voren 

 zijn uitgetreden , of die in de Müllersche gang zelf door deeling 

 zijn gevormd; en het kan dus licht den schi.iu hebben alsof de 

 laatst uitgetredenen juist dien wand van de Müllersche gang 

 zullen vormen , die naar de Wolffsche toegekeerd is. 



De eerste aanleg van de Müllersche gang is door Van Erp 

 Taalman Kip alleen bij Tupaja , Mol en Egel beschreven en be- 

 staat daar in drie , soms ook twee of vier instulpingen van het 

 peritoneaal-epitheel , die tot strengen, later buisjes wordend uit- 

 groeien. Dezen vereenigen zich en vloeien meer en meer samen, 

 terwijl soms ook enkele atrophiëeren. Onderwijl treedt het uit- 

 einde in verbinding met de Wolffsche gang , en blijft dan langs 

 deze voortgroeien om de Müllersche gang te vormen. Bij Mol 



