XXIII 



water als in alcohol onaangetast blijft. Dan plakt men zo mot de be- 

 schreven zijde tegen het glas aan en dit geschiedt met schakellijtn. Om 

 het doorschijnend worden tegen te gaan , dat geschieden zou , zoodra de 

 flesch met alcohol gevuld wordt, bestrijkt men het etiquet een- of 

 tweemaal met een dik mengsel van schakellijm (of gom) en zinkwit. 

 Kaakt men hiermede toevallig het glas naast het etiquet, dan is de 

 stof, zoodra zij goed droog is, licht met een mesje te verwijderen. 

 De sluiting der flesschen geschiedt met glasplaatjes en deze worden be- 

 vestigd met een mengsel van caoutchouc en waarschijnlijk de een of 

 andere vetsoort, welk mengsel betrokken wordt uit Berlijn ') en ook op 

 't Berlijnsch Museum in gebruik is. Deze stof wordt verwarmd , en met 

 een stijf kwastje op den rand der flesch gestreken. Dan verwarmt men 

 de glasplaat matig en drukt deze er op. Bezwaring met een licht 

 gewicht is dikwijls gunstig gedurende het stoUingsproces. 



Vermelding verdienen nog twee voorwerpen in de flesch aanwezig, 

 namelijk een jonge Lucioperca sandra , die in Mei 1891 in het Aqua- 

 rium te Amsterdam geboren werd en leefde tot Februari 1892 — en 

 vervolgens een in Nederland gevonden exemplaar van een schildpad , 

 Emys orbicularis , uit den Hornespolder bij Katwijk. Dit exemplaar is 

 echter zonder twijfel een ontvluchte gevangene. 



Ten slotte vertoont spreker een exemplaar van een valdeurspin, 

 Cteniza spec, in Sept. 1891 uit de Transvaal aangekomen en door den 

 Heer Molengraaff aan het Zoölogisch Laboratorium geschonken. Het 

 dier leefde tot Februari 1893, dus 16 maanden, zonder eenig voedsel 

 te gebruiken , ja weigerde dit nog steeds. Al dien tijd had het zich in 

 zijn nest teruggetrokken en geen teeken van leven gegeven. Zonder 

 twijfel had de spin het nog veel langer uitgehouden , doch werd voor 

 eenige dagen , daar zij voedsel bleef weigeren , gedood. Het nest gaat 

 mede ter bezichtiging rond. 



De Heer Webcr brengt daarna een 1 Meter lang exemplaar van 

 Todarodes sagittalus, Steenstrup, ter tafel, dat op 27 Januari 1892 op 

 15 vaam diepte in Texelstroom met de garnalenkor gevangen werd. Op 

 dezelfde plaats werd op 2 Februari '93 een slechts weinig korter exem- 

 plaar gevangen. Beide zijn geplaatst in de verzameling van Natura 

 Artis Magistra te Amsterdam. Spreker vond in die collectie reeds een 

 exemplaar , dat door den Heer Maitland voor vele jaren te Schevenin- 

 gen was aangekocht. Hij vermoedt, dat ook in andere Nederlandsche 

 verzamelingen exemplaren van dezen inktvisch, van onze kust afkom- 

 stig, bewaard worden en meent, dat hierop de opgaven van Herklots 

 in de Natuurlijke Historie van Nederland berust , dat Loligo sagittata, de 

 Lam. bij de Nederlandsche fauna behoort. Dit is een naam, die reeds tot 

 veel verwarring aanleiding gegeven heeft. Die verwarring wordt nog 

 grooter door de plaat , die Herklots van zijn Loligo sagittata geeft. Hij 

 wordt afgebeeld als voorzien van retractiele vangarmen , die slechts aan 

 hun uiteinde van zuignapjes voorzien zijn , wat in verband met den 

 vorm der vin geen gelukkige combinatie is. Spreker meende daarom de 

 aandacht te moeten vestigen op het voorkomen van Todarodes sagittatus, 

 Ststr. aan onze kust. 



1) Verkrijgbaar bij Heinr. Miersch , Burlin , Fricdrichstrasse 66. 



