22 J. G. Agardh. 



Qualis haec saepins obveniat fasciculato-csespitosa et fastigiata, filis omnibus con- 

 formibus ab adparatu radicali expanso sursum radiantibus simpliciusculis acuruinatis, 

 elastice fere discedentibus (nisi uiorbosi aut externa vi coMbentur), infra apicem (dis- 

 tantia 2 — 3 linearum) saepe fructiferis („Vaucheria melanocarpa Schousb."), haec Br. 

 Balbisiana Lam. ab omnibus facilius dignoscatur. Dum vero in interiore ejusmodi cae- 

 spite fila surgunt erecthiscula, exteriora decumbentia et quasi stolonifera saape adsunt, 

 qua? caespiteni consimilem infra apicem fili primarii decumbentis emittere tendunt. Prae- 

 ter conceptacula saepius obvenientia infra apicem, nunc plura, alia inferiora, invicem 

 distantia, proveniunt. Formam bis modificationibus ludentem ut Br. Balbisianam ce. 

 Lamourouxii in Ali/. Med. p. 18 designavi. 



Ubi vero csespites primarii inter stramenta laxius congregata incboantur, adpa- 

 ratus radicalis in fila laxe et vage intertexta expanditur, qua; superne fiunt dichotoma 

 aut magis lateraliter ramosa, et ejusmodi rami plerumque apice pluma breviore in- 

 structa sunt. Ramenta distiche egredientia, saepissime lineam longitudine non super- 

 antia, inferiora mediis parum longiora, nunc breviora. Endocbromata in bis forsan mi- 

 nus evoluta, quare tota planta adparet minus saturate virescens et minus nitens. Hanc 

 formam (in Ahj. Med. p. 18) ut Br. Balbhiaintm ß. disticham designavi. Alii dein 

 formas a me iiidicatas ut species diversas jiroposuerunt. Hauck, quin immo, unam ad 

 Bryopsidem retulit, alteram ut speciem Derbesia; enumeravit. Mihi tarnen certissiinum 

 videtur utramque formam ad unam eandemque speciem pertinere. Non tantum in eo- 

 dem caespite utraque forma deprehenditur, sed baud raro ramos alios plumatos, alios 

 simplices nudos ex eodem filo primario provenientes observare licet. In speciebus aliis, 

 Br. Balbisianae vicinis (Br. ramulosa), idem obtinere, vix dubitarem. Pluma? caeterum 

 saspius nunc ad adjiicem singula? ; nunc infra jdumam sujireniain alia adsit, spatio inter- 

 jecto nudo. In pluma juvenili ramenta disticha, in adultiori nunc fere quoquoversuni 

 egredientia vidi. 



Icon Lamourouxiana bujus speciei certe pessima, attamen de identitate suae speciei 

 nemo dubitavit. Specimine autbentico (in Herb. Agardbiano) hoc quoque confirmatum vidi. 



Br. Balbisianam disticbam sub nomine Br. paniculatcé jam a Scbousboeo distiuctam 

 fuisse suspicor. An ad eandem referenda sint Br. duplex De Notar, et Br. caudata 

 Kütz. J. c. tob. 77 nescio. Br. incomptam Menegh. (Zanard. Icon. t<rf>. 48 A) velut ejus- 

 dem Br. simpJicem et Br. interruptam ad formam „ Lamourouxii" Br. Balbisiana; Hauck 

 jam revocavit. Br. Dalmatica Kütz. 1. c. tob. 74 et Br. dichotoma Kütz. 1. c. tub. 75 

 Br. Balbisianae distichae formas putarem. 



** Filorum rambntis subsecundatis. 



7. Bk. Harveyana (J. A<j. mscr.) caespite intricato, superne patentiore, filis 

 2 — 3 uncialibus setaceis ab adparatu radicali erectiusculis, inferiore 

 parte vage subdiehotomis, ramis flexuosis crespitem cohibentibus, su- 

 jjeriore parte quasi dependente adscendentibus infra apicem incurvum 

 pectinato-plumatis. ramentis a rachide lateraliter exeuntibus, singulis 

 sursum incurvatis subsecundis crassiusculis obtusis. 



