78 J. G. Agardh. 



rumque ramosis, ramulis extimis fere verticalibus ita invicem adproxiniatis 

 ut apicibus obtusis, mutua pressioue angulatis, peripheriam frondis extror- 

 sum contiguam efficiant. Fila quibus hoc modo tota frons constituitur, 

 sunt teretiusGula, nusquam proprie articulata, sed certis fere distantiis 

 constricta et intus obturata, supra stricturam sursum iterum dilatata, plus 

 minus evidenter, obconica, infra novam stricturam fere semper ramosa. 

 Fila proprie axilia sunt semper numerosa et longitudinaliter excurrentia, 

 invicem conspicue distantia at intertexta, et sparsim forsan anastomosibus 

 juncta, ramis oppositis insignia; inter articulos filar, funiculi ad instar 

 teretiuscnli contorta, in nonnullis speciebus internodia nuda et sat con- 

 spicua efficiunt; intra ipsos articulos complanatos fila axilia magis flabel- 

 latim expansa, quasi in plures fasciculos saepe solvuntur, singulis fasciculis 

 sensim magis conspicuis, ad prolificationes a margine exeimtes tendentibus. 

 A strato axili igitur et continentur articuli ipsi, longa serie concatenati 

 atque sparsim ramosi, et inter articulos internodia formautur, qua? in non- 

 nullis speciebus fere omnino denudata obveniunt. — Intra articulos praeter 

 fila axilia exeunt rami, Stratum quasi exterius frondis formantes; qui pa- 

 ginas versus planas exeunt sunt breviores et strictiores, aliis margines 

 versus tendeutibus plerumque longioribus. Pseudo-articnli, quibus haec fila 

 constant, sunt saspius breviores, evidentius 'obconici, infra, apicem quasi 

 calvum ssepius trichotomi ; rami trichotomiae interioris sunt ssepe elongati 

 et divergentes ; nunc divaricatissimi ; rami vero tricbotomise cujusque ex- 

 terioris, et prseeipue corticales, magis juxtapositi et paralleli, fere omnino 

 verticaliter superficiem versus frondis exeuntes. Apicibus horum, invicem 

 aequelougis, superficies frondis formatur; qui invicem adproximantur api- 

 ces ; mutua pressione lateraliter fiunt complanati, et a facie observati cel- 

 lulas hexagono-angulatas mire referunt. 



In planta tota juniore nonnullarum specierum, et in articulis juve- 

 nilibus aliarum, adhuc parum incrustatis, color virescens adparet, endo- 

 chromatis colore facilius translucente. In partibus incrustatis, at adhuc 

 junioribus et viveiitibus endochroma virescens in filis interioribus quoque 

 permanet; in senilibus vero partibus (forsan emortuis) contentus virens 

 interiör evanuit, et fila quasi vacua at fibrosa adparent, sub hoc stadio 

 tarnen tenacia et flexilia, quare supra internodia longiora articulos frondis 

 versatiles fieri suspicatus sum. Adposito acido in speciebus parum incrustatis 



