98 J. G. Agardh. 



tura ortis instructa; a spatio bis incluso cellulas fructiferas demum generari putarem, 

 ut hoc evidentius in Val. utriculari observare eredidi. 



In Val. macrophysa, quam facilius ab interiore cavitatis frondis observare liceat, 

 videre eredidi cavitatem frondis üaphragniate a ramo prolificante esse separatam. Hoc 



diaphragma oriri suspicatus sum membranul'a nova. intra fvomleni post evolutionen! pro- 

 liiicationis formata et antea-formatis membranulis adjeeta. 



6. Val. utriculakis (C. Ay. Sp. p. 431) frondibus plerumque esespitosis tubu- 

 losis cylindraeeis. apieibus nunc crassioribus obovato-clavatis, parce 

 prolificantibus, prolificationibus conformibus, a membrana exteriore 

 bullatim infläta emergentibus, sensim strictura ex tus separatis. 



Valonia utricularis C. Ay. I. <■.; J. Ay. Alg. Med. />. 23; Kiitz. Tab. 

 Phyc. vol. VI. fa/>. 86; Hauch Meeres Alg. p. 400? (exclus. for- 

 mis et synon.). 

 Hab. in mari mediterraneo (et in Adriatico rarius), nee non in 

 vicino mari atlantico calidiore; in mari indise occidentalis (ad 

 Bermudas!). 



„Frondes clavatte, infima basi decumbentes et inter alias Algas repentes, raox 

 adscendentes, casspites minutos ssspe suhhemisphaericos formantes; recentes durse rigid;«, 

 at facillime collabentes et flaeeidaa." J. Ag. 1. c. 



Paulisper differunt forma? mediterraneae ab iis. quas e mari Atlantico corani 

 habeo: priori) ms superiore parte simpliciuscula elongata curvata; atlanticis robustioribus 

 et superne magis deconipositis, apieibusque evidentius incrassatis. Has vero differentias 

 vix species proprias Lndicare suspicor. Specimina atlantica ad Tingin et Gades leeta, 

 sul) nomine Confervae utricularis missa, ut suam Val. utriculareni descripsit C. Agardh 

 (Sp. Alt/, p. 431) addita observatione suam plantam, quam cum Rothiana ('. utriculari 

 identicam credidit, a Conf. utriculari Wulfenii differre. Ipsam vero Confervam utricu- 

 larem Rothii ad Val. segagropilam revera pertinere, tum icon in Cat. Bot. 'Tom. 1. data, 

 tum ea. qua.' ipse Rothius in Cat. Bot. Vol. 11. j/. 181 attulit, satis milii probare 

 videntur. Primariam itaque Conf. utriculareni Rothii, inter Helminthochorton officina-. 

 nun deteetam, sistere fragmentum Val. fflgagropilae assumsi. Ita quoque judicasse vi- 

 dentur Wulfen et Bertoloni (cfr. Amoen. Italic p. 228 süb n:o 90). Hoc modo quoque 

 explicatur quare suam plantam, cum Agardhiana Val. utriculari identicam, ut speciem 

 novam (Vol. syphunculus) descripserit Bertoloni (Act. Moden. Tom. XX. 1832. j>. 11). 

 Kützing, qui utrami|ue speciem ( Vol. utriculareni ('. Ag. et Val. syphmicidum llcrfol.) 

 in Tab. Phyc. Vol. VI. tab. 8(j juxtapositam depinxit, jam in Spec. Algar. qiuestionein 

 movit. an revera distinetae essent lue species. Magis mihi dubium adparuit an Val. 

 ccespitula (Zanard. Icon. Adriat. />. 59 tut). 15 A.) ah his differret: utpote hujua nul- 

 luni speeimen viderim, de ea judicare nolui. Hauck, nullo allato dubio, sub nomine 

 Vol. utricularis non tanfcum Conf. utricularem Roth, Val. utriculareni Ag., Val. suphun- 



