140 J. G. Agardh. 



rent, quin inmio ccrtis locis faseiciihitiin collrcti obveiiiaiit. Ejusmodi luiini« 

 intemiediis Chondriopsides ad Rhodomeleas quam proxime accedere patet ' ); «i 

 quoque ex ditferentiis, quaj adsunt, (piis statuere vellet Genera Chondriopsidea- 

 rum oonstituere formas liraitaneas, quibus Rhodomelese Chondrieis adpropinquari 



viderentur. 



Inter Genera, qute ob dispositionen! spligerosporarum ad Chondriopsides 

 proxime accedere videntur, lubenter quoque Digeneam dieerem; hujus vero struc- 

 tura ita insignis, ut cum alio quodam Rhodomelearum Genere hanc eongruentem 

 vix quispiam diceret. Ramuli nimirum u facio observati eximie articulati et 

 polysiplionei adparent, articulis invieeui ut videtur j)robe distinctis. Sipliuues 

 autem ita cons[»ioui conipositi adparent cellulis numerosis minorilnis, qute limiti- 

 biis siphonum probe servatis, inter siphones per duas series longitudinales super- 

 positee videntur. Transversaliter secto raniulo, ipiasi dute series siphonum pcri- 

 centraliuni conspiciantur, quorum interiores 7 — 8 numeravi, exteriores vero ihi|ilo 

 nunierosiores et oranes diametro parum dissimiles. Sunt horum extinii, (pii 

 modo dicto in eellulas subdivisi obveniunt. Cum hae structura Digenese cellulas 

 corticales coneatenatas in Chondriopside quandam offerre analogiam non a^gre 

 assumerem, quamquam alio modo series cellularum augeri, observare credidi (ut 

 hoc, int'ra de Chondriopside seribens, monui). Pra^terea de üigenea adderc pla- 

 cet: Ramulos juniores in apiculum attenuatos observavi, et cellulam liujus api- 

 culi terminalem indivisam. Apiculo vero mox et ut videtur quasi normaliter 

 deiecto, ramuli plurimi obtusiusculi obveniunt, cellulis terininalibus eicatricem 

 obtegentibus adparenter fere inordinatis '). Ötichidia a ramulis, intra apicein 



') Qu« sub nomine Rliodomelre elat» a Sondero descripta fuit planta, qnaniqne postea 

 ad Eytiphlfeas transtulit Harvey et ad sunm (ienus Halopithys Kützing, liKC mihi jani Spe- 

 cies Algarum seritenti a reliquis Rytiphla-is sat abludens adparnit. Spha?rospoi-as in sin- 

 gulis articulis 2—3 evolutas observaveram, quod non bene cum uorniali structura Rytiphlse- 

 arum congruere videtur. CUéterum vero liabitus quodammodo peculiaris, Itliodonielani aut 

 Rytiphlwam suadens, veluti sticbidia fasciculatim collecta cum aliis Rytiphla^is australasicis 

 affinitatem prodere videbantur. Hanc plantam postea typum novi Generis, nomine Claduri, 

 proclamavit Falkenberg, quod inter Chondriopsidem et Digeneam disposuit. Hujus (leneris 

 duas formas diversas ad oras Australias obvenire conjicio. quarum unam ramificatione ropetite 

 umbellata et stichidiis inter ranios umbella" provenientibus a vera R. elata dignoscendam 

 putavi (J. A(j. Biclr. Alg. Syst. IV p. 106). At specimina nondum ita conipleta vidi, ut de 

 differentia specitica Judicium certum terra anderem. 



2) In scripto suo de concrescentibus partibus congenitis Pollexfeniarum (älulit. Bot. 

 Zeil. lt<Sl p. IS'i) de Digeuea tum opiuionem a Ilaupe (in Diss. sub anuo 187'J pulihci 

 facta — mihi vero ignota — ) professam, tum proprias observationes de origine structurie in 



