Analecta Algologica. 4 / 



feriorum esse diiplo numerosiores in segraento inferiore quam in superiore. 

 Satis vero constat multas esse Dictyotse species, quarum frondes lineares ean- 

 ' dem latitudinem servant per majorem suam partem. Hinc assumere fai3 est 

 series longitudinales cellularuin cum eetate sensim augei'i. Revera quoque 

 sparsim obsei'vare licet cellulam unius zona; non unico septo transversali, sed 

 geminis in angulum productis desinere, et in proxima ;ona duabus cellulis 

 continuari. 



(Jellula? vero intcriores, qua^ modo dicto formata; in fronde plana gene- 

 rantur monostromatica', et ab initio ejusdem sunt longitudinis, in paueis tan- 

 tum Speciebus articulatum adspectum diutius servant. Ita in speciebus non- 

 nullis angustioribus, qufe segmentis terminalibus magis acurainatis dignoscantur 

 (I). furceUata^ IJ. fasciola), articuli in segmentis supremis sat conspieui per- 

 manent. Quoque in nonnullis speciebus, qua? segraenta terminalia obtusiora 

 generant, et quarum zona? supremfe arcuatse et sursum convergentes adparent 

 cellulam versus terminalem, fiunt inferiores zonse sensim rite transversales et 

 quoijue in adultiore fronde recognoseantur facilius, si quoque sparsim paulisper 

 irregulai'es obveniant fU. crenulata). Sunt alise species, in quibus septa trans- 

 versalia, zonas diversas separantia, lineas arcuatas ab utroque margine me- 

 diam versus partem frondis adscendentes refererunt (D. radicans): sunt de- 

 nique alia? in quibus zonatam quandam dispositionem cellularum interiorum 

 agnoscere liceat, si quoque linete, quibus indicantur septa transversalia, magis 

 anfractuosee et sparsim quoque abrupta? adpareant. Restant denique forsan 

 plurimse species, in quibus frons potius alterne tesselata quam zonata vide- 

 retur, areis nempe quadratis aut rectangularibus non e regione positis, sed 

 cum proxime vicinis stepe alternantibus, in quibus hoc modo dispositio cel- 

 lularum interiorum a primaria dispositionis norma sat abludere videretur. 



Quantumcumque vero varia adpareat dispositio cellularum interiorum in 

 diversis speciebus — et quidem quoque in iisdem speciebus si sub diversis 

 evolutionis stadiis observantur — sunt tamen in ipsa illa irregularitate non- 

 nulla, qua? certam evolutionis rationem milii prodere videntur. Meminisse 

 placet plui'imas eas formas, quibus proprium Genus Zonarise olim creavit C. 

 Agardh, in eo convenire quod frondes habent complanatas et quasi per zonas 

 superpositas increscentes; frondes vero earum ambitu plus minus flabelliformes 

 in aliis permanere integriusculas (Padina), in aliis vero obvenire vario modo 

 longitudinaliter subdivisas. Zonas igitur in nonnullis per totam latitudinem 

 frondis continuari, in aliis vero quasi disruptas in diversis segmentis esse 



