Aiialecta Algologica. 



53 



krlaiuiii, (jupe medias paites fVondium et seginentoruiii coiistituant, sequi ]»u- 

 tares has rautationes quoque dem um desistere debere, restituta sensim (|iiasi 

 harmonia evolutionis inter partes diversas. Stadia igitur evoliitionis, hanc 

 ob causam orta, transitoria esse in longe plurimis speeiebus lubenter assu- 

 merem, si quoque in diversis speeiebus mutationes nunc tiunt magis evidentes, 

 nune obsoletiores conspiciantur. Cum liae explicatione (juoque bene congruere 

 forsan adpareat cellulas eorticales denium fieri omnes sub.similes, a facie rect- 

 angulares, quasi series longas secus longitudinem frondis exeurrentes. Obscu- 

 riore quoque endochromate instructse, nee raonstrant diversitates, qua:,' in di- 

 versis speeiebus antea fuerunt plus minus conspicu?e. 



Si vero stadia sunt evolutionis ab omnibus foi'san percurrenda, tamen 

 hoe diverso modo in diversis speeiebus fieri posse, patet. Comparanti plures 

 species evidentius diversas (D. fasciola^ D. fnrceUata, D. Bartayresiand, 1). 

 radicans) certum mihi adparuit ex ejusmodi diversitatibus structurge charac- 

 teres deducere licere, quibus species ssepe melius dignoscantur quam characte- 

 ribus ex habitu deductis '). 



Ad cellulas eorticales proprias, quocunque modo lue sub evolutione frondis 

 transmutentur, haud adnumerandas puto maculas illas, in superficie frondium 

 ssepe conspicuas, rotundatas aut saq^e secundum longitudinem frondis paulisper 

 oblongas, qute cellulis minutis qradratico-rotundatis longitudinales et trans- 

 versales series, ambitu quasi detinitas formantibus, constituuntur. Cellula? in 

 his maculis non minus sua forma eeque lata ac longa, quam dispositione sua 

 a cellulis corticalibus propriis facile dignoscantur. Ad ipsam fabricam frondis 

 sterilis perficiendam, has cellulas nihil eonferi'e putarem. Ubicumque vero 

 formantur, eas certum in finem creatas fuisse, mihi quidem haud dubium vi- 

 detur. In plurimis, ne dieam in omnibus speeiebus, maculas istas observavi, 

 ssepius (ni fällor) in regione frondis, quoad limites plus minus definita, qua? in 

 speeiebus diversis orgäna propagationis generat. 



') Sub nomine D. dicliotoma? saltem 4 species evidenter diversas et ex locis iiatalibus 

 invicem remotis jjrovenientes enumeratas vidi. Qua? a ine olim descripta fuit D. repenå. 

 quamquam structura frondis a Ü. fasciola evidenter diversa, tamen adliuc apud recentiores 

 varietas consideratur liujus ultimse speciei. Hodie, quum mihi licuerit 14 species Generis 

 Dilophi describere, patere speravi eam modificationem structur», quam in I). rcpenfe in- 

 dicaveram, revera indicare typum proprium, et sistere charaqterem, cjuo Genera propria 

 optirao jure dignoscantur. 



