Till Algernes Systematik. 



43 



su|irenia inchoari. Rami, qui non admodum numerosi adsunt, sunt onmcs con- 

 fonupt;, alii vix poUicares, alii bipollicares, nunc singuli, raro suboppositi a mar- 

 giiie provenientes, a parte internodiorum dilatata seepius, at putarem, exeuntes. 

 Segmentum transversale frondis adultioris mönstrat frondem esse compressam, at 

 orassam, aqua adposita cito turaentcm, toto interiore filis mucosis, facile seco- 

 dentibus, occupato, corticali strato quasi proprio fila interiora cohibente. Si vcro 

 segmentum magis longitudinale ducitur per partem frondis supremam, insignis 

 ad])aroat ditierentia structura? inter spongiolam, quam dixi, terminalem et par- 

 tem ini'ra hanc paulo adultiorem; qua ditierentia vix dubie pendeat apices ra- 

 morum in speeimine exsiccato chart« arctissime adhjerentes obvenire, dum infe- 

 rior planta chartee non admodum firmiter adhtereat. 



Fila interiora, qute in iiifcsriore planta Stratum interius frondis amplissimum 

 oonstituere dixi, duplicis generis mihi adparuerunt; alia, qu?e primaria puto, sunt 

 crassiora, hie illic dichotoma et evidentius articulata, articulis diametro 4 — 6:plo 

 longioribus constituta; hsec inferiore sua parte longitudinaliter mediam frondem 

 percurrentia, superne peripheriam versus detlexa et densius ramosa, extrorsum 

 demum abeunt in ramos densius decompositos fasciculatos et fastigiatos, quibus 

 Stratum corticale frondis componitur; alia filorum interiorura sunt multo tenuiora, 

 vix articulata, non stricta sed vage et insequaliter curvata; hsec fila tenuiora a 

 Hlis crassioribus provenientia et deorsum descendentia pbservare credidi. Fila 

 diversa, «lua; hoc modo Stratum interius frondis constituunt, sunt densissime inter- 

 texta, interiora magis evidenter secus longitudinem escurrentia; exteriora, super- 

 ficiem versus abeuntia, densius dichotoma articulisque brevioribus instructa, in 

 Stratum corticale proprium desinentia. 



Differentia structune, qua; inter partes inferiores et sjjongiolam terminalem 

 raniorum adest, jam in planta a facie inspeeta conjiciatur; tota nimirum frous 

 iutV'rior extrorsum obtecta videtur quasi cellulis minutis rotundatis, densissime 

 juxtapositis, qua» revera sistunt apices obtusiusculos filorum verticalium, quibus 

 Stratum corticale constat. Spongiola vero terminalis adspectum prsebet admodum 

 diversiim; fasciculi iiiiniruiii phirinii, filis tenuissimis, patulis, subdivergentibus 

 et invicem liberis constituti, circumcirca a s[)ongiola patenter radiantes adparent. 

 Sunt hi fasciculi revera rami ranuilique extimi, a filis interioribus spongiolee 

 provenientes, qui arcuatirn peripheriam versus deflexi, dichotomo-decompositi 

 evadunt, extimis ramellis tenuioribus j)atulis et invicem discretis secus totam 

 peripheriam spongiola- extrorsum radiantes. Cum filis strati corticalis fasciculatis 



