Explicatio Iconiim. 



Tab. I. 1. St/ictosporum Nitophylloides. 



Fig. a. Fragmentum frondis capsuliferse, transversal! facta sectione observatum. Cystocar- 

 pium in utraque pagina frondis fere <eque prominens. Carpostomium ex una pa- 

 gina apertum, constat cellulis lonuitudinaliter seriatis, canalem pervium umbientibus. 

 Ex altera pagina, carpostomio opposita, eellulie quKdam placentares intra parietem 

 pericarpii adsunt; ex media harum cellula nodi plures exeunt, intra gelatinam 

 gemmidiis in fila longitudinalia plus minus ramosa cohrerentibus constituti. Plexus 

 circumnuclearis filorum sterilium, ab aliis cellulis placentaribus provenientium, 

 ipsum nucleum cohibere videtur. Ita, in fructu nondum omnino maturo. Stratum 

 frondis iuterius constat cellulis minutis et augustis, fere iu fila, pagiuibus parallela, 

 conjunctis. 



Fig. b. Cellul» frondis, quales a superficie visse adpareant. 



Fig. f. Gfmmidia, ex fructu maturo. 



Tab. I. 2. Pogonophora californica. 



Fig. a. Pars frondis superiuris, iiiferne inarticulata-. superne fasciculis brevibus filorum 

 articulatorum barbatse. Superficies frondis inarticulatfe mönstrat cellulas plurimas 

 minutas, fere nullo adparente nrdine dispositas, nonnullis quasi in venas conjunctis, 

 ad fasciculos filorum excurrentibus. 



Fig. b. Sectio transversalis frondis inarticulatsB. 



Fig. e. Sectio longitudinalis cystocarpii subpedicellati. Intra pericarpium, fere unico strato 

 cellularuni subcubicarum contextum, nucleus compositus adest. Placenta paulisper 

 oblique adscendens est inferne contexta cellulis subirrcgulariter anastomosantibus, 

 qua? superne in fila longiora abeunt. Ex liorum complexu inferiore alia fila ex- 

 trorsuni tendunt, nucleolos separantia et anibieiitia, alia fiunt placentaria, artitulis 

 superiori1)Us in series radiantes gemmidioruin abeuutibus. Carpostomium nullum 

 mihi contigit videre. 



Fig. d. Pars fasciculi, filis callitlianinioideis constituti, cujus alii ramelli steriles manent, 

 alii in sticbidia siliqu;eforuiia mutantur. 



Fig. e. Stiehidium, quäle magnitudine magis auctum, hoc vidi. 



Lunds Univ. Ärsskr. Tom. XXVI. 16 



