28 



Sześć okazów, z których największy mierzy 22 mm. dłu- 

 gości , najmniejszy zaś 16 mm. Skorupki nieco tylko nierówno- 

 boczne , prawa nieznacznie silniej wypukła niż lewa ; zresztą 

 nie różnią się skorupki prawe i lewe kształtem , ani rzeźbą. 

 U brzegu zamkowego można obserwować słabe zagniecenie. 



Fig. 6. Pecten Komani n. sp. część skorupy powiększona. 



1X10. 



Na każdej ze skorup znajduje się 16 — 18 żeberek, które są 

 zaokrąglone podobnie jak i rowki między niemi. Żeberka wy- 

 dają się wprawdzie gładkie, jednakowoż okazy pochodzące 

 z wapienia nie są bardzo dobrze zachowane , przeciwnie mo- 

 żnaby przypuszczać , że są one współśrodkowo prążkowane, 

 a widoczna gładkość żeber pochodzi od starcia. Po bokach że- 

 ber znać wyraźnie delikatne poprzeczne listewki (por. fig. 6.). 

 Wolne miejsca nieco tylko węższe od żeber i opatrzone współ- 

 środkowemi ostremi liniami, które jednakowoż niewyraźnie za- 

 chowały się na moich okazach. Owe linie nie są identyczne 

 z liniami na bokach żeber, przeciwnie są rzadziej rozmieszczone 

 niż ostatnie. 



Uszy prawie równe, przecież przednie nieco większe; opa- 

 trzone są one promienistemi żeberkami. Pod lupą można do- 

 strzedz oprócz tego bardzo drobne linijki biegnące podłużnie, 

 które sprawiają, że główne żeberka są słabo guzkowate. 



Od strony wewnętrznej okazuje skorui3ka zaklęsłości zwę- 

 żające się ku górze, odpowiadające żebrom, które gubią się 

 dopiero przed zamkiem. Jakkolwiek na pierwszy rzut oka przy- 

 pomina ten przegrzebek Pecten elegans Andrz., to j^rzecież 

 różni się bardzo wyraźnie mniejszymi rozmiarami, większą 

 ilością żeber i tem, że żebra nie składają się z wiązki pro- 

 mieni, lecz są pojedyncze. Ostatnia cecha różni też mój gatunek 

 od innych zbliżonych do P. elegans, jak P. Łomnickii Hilb., 



