31 



Z Kortiimówki pod Lwowem są liczne okazy w zbiorach 

 Muzeum. Jeden mniejszy ma kąt zamkowy mniejszy, gdyż mie- 

 rzący niespełna 90*^ (ryc. 6.) jest to jednakowoż zapewne tylko 

 indywidualne zboczenie. Kilka okazów pochodzi z Borek Wiel- 

 kich koło Tarnopola, u nich cecha tej odmiany nie występuje 

 bardzo wyraźnie, przeciwnie jest przejście do nasti^pnej. Pecten 

 Sturi oj3isany przez Hilbera jest identyczny z P. Neumayri 

 tegoż autora, a więc i z tą formą typową. Hiłber opisał go na 

 podstawie 2 skorup prawych, z których jedna była o tyle zde- 

 formowaną, iż była nierównoboczną. Okazy Muzeum Dziedu- 

 szyckich oznaczone jalvO P. Sturi są identyczne z P. Neumayri. 

 Hiłber zresztą zaznacza zgodność opisanych skorup w rzeźbie 

 z P. Neumayri, a nadto i to także, że nierównoboczność słv:o- 

 rupy może być wynikiem tylko pewnego niedokształcenia się. 



b) var. crassior tabl. II. fig. 6. Skoruplva nieco grubsza, 

 żeber mniej, niż u formy poprzedniej, gdyż głównycli jest około 

 30; są one rozwidlone i gęsto ułożone, rozwidlenie rozpoczyna 

 się w połowie sl<:orupy, albo bliżej ujścia. Współśrodl^owe ostre 

 linie są silniejsze niż u formy typowej, wskutek czego żeberka 

 są wyraźnie jakgdyby guzkowate. Drugorzędnych żeber brak, 

 albo są nader rzadkie. P. Wolfi Hiłber przedstawia nam tę 

 odmianę. Zauważyć muszę, że ilość żeber jest mniejsza, niż to 

 Hiłber podaje ; w opisie tego autora podano liczbę żeber na 50, 

 w zbiorach Muzeum Dzieduszyckich jest okaz młody przez Hil- 

 bera oznaczony jako P. Wolfi, ale ma tylko 20 głównych żeber. 



c) var. Kneri tabl. II. fig. 8. a b. Okazy o grubej skorupie, 

 mają głównycli żeber jeszcze mniej, niż odmiana i^oprzedzająca 

 (20 — 30), żebra jednakowoż są grubsze, a rozwidlają się zwykle 

 dwa razy, raz pod szczytem, a drugi raz przy brzegu. Zdarza 

 się, zwykle wtedy, gdy żeberl^a nie są rozwidlone u szczytu, 

 że żebro rozdziela się u brzegu na trzy części. Współśrodlcowe 

 prążki są słabo zaznaczone , chociaż wyraźne. Hiłber opisał P. 

 Kneri na podstawie jednego okazu i podaje jako charalvtery- 

 styczną cechę rozwidlenie żeber środkowych przez trzy wcięcia 

 na trzy wiązlci. Otóż przekonałem się na licznych okazach, że roz- 

 dzielenie na 3 żeberka nie występuje zawsze. Odmiana ta oka- 

 zuje zbliżenie do P. Wulkaeformis'^) Hiłber, chociaż znacznie 

 mniejsza ilość żeber głównycli u tego ostatniego gatunku jest 

 bardzo wyraźną cechą różniącą. 



1) Hiłber 1. c. str. 22. tabl. II. fig. 27. 



