32 



Bardzo liczne okazy muzealne pochodzą z Karaczynowa, 

 jeden z Hołoska. 



Z Borek Wielkich koło Tarnopola pochodzą liczne okazy 

 młode, które okazują bardzo wyraźnie główną cechę tego ga- 

 tunku tj. żebra główne liczne, rozwidlone. W szczególności je- 

 dnakowoż bardzo trudno o nich orzec, do której odmiany na- 

 leżałoby je zaliczyć. Ponieważ nieraz i u okazów dorosłych jest 

 trudną rzeczą rozstrzygnięcie , do której z trzech odmian okaz 

 zaliczyć wypada , przeto mniej dziwnem będzie to u okazów 

 młodych. 



Pomiędzy ol^azami z Borek Wielkich są 2 silniej spłaszczone 

 w podobny sposób, jak n. p. var. var. rectangulus u. P. flavus, 

 o którym będzie wkrótce mowa. 



Pecten flavus D u b. 



Tabl. III. fig. 1. a, b, c. 



Pecten flavus Dubois d. Montp. Conchiologie fossile... str. 72. tabl. 

 VIII. fig. 7. 



Pecten pulchellinus Dubois d. Montp. Conchiologie fossile... str. 70. 

 tabl. VIII. fig. 8. 



Testa parum convexa , ch^ca 24 mm. longa et lata , angu- 

 lus miiior quam 90^, costae 35 — 45, non divisae. Lineae con- 

 centricae, acutae et tenuissimae, f7'eque?ites. Auricula in testa 

 sinistra aeąualia , anterius parimi maius, ambo longitudiniter 

 striata et racliatim costata hi testa dextra auriculum ante- 

 rius elongatum , sed atigustitm, excavatu7u : auricttla ornata, 

 ut in testa sinistra. 



Loe. Hołubica (Halicia orientalis) freąuens. 



Liczne skorupki i^rawe i lewe okazów dorosłych około 

 24 mm. długie i szerokie; kąt zamkowy mniejszy jak 90°. 

 Żeber 35—45 pojedynczych, nie rozdzielonych; czasem znać 

 na skorupie prawej, że niektóre boczne żebra są rozwidlone, 

 albo że wciskają się krótkie, drugorzędne żeberka. Na sko- 

 rupce lewej są często żeberka nie wyraźnie odsiężone, lecz 

 daszkowate. Cała skorupka pokryta licznemi , współśrodkowemi 

 liniami przyrostowemi , które biegną we wolnych miejscach 



