13 



z Hołubicy widać, że zwoje są słabo wypukłe, a szwy między 

 nimi bardzo wydatne. 



Ilołubica (3 okazy), Korytnica (1 okaz). 



Jeden okaz pochodzący z Korytnicy przedstawiłem na tabl, 

 I. fig. 4. Ma on ujście wprawdzie zniszczone, ale częściowo wy- 

 raźne. Zaliczam go do Tympanotoniiis Duboisi M. Horn. Na 

 ostatnim zwoju , po stronie przeciwnej niż ta , którą wskazuje 

 rycina, jest jedno wałkowate zgrubienie, a wewnątrz pod niem 

 2 słabe zęby, z lvtórycli górny trochę silniejszy. Widocznie 

 i u tego gatunku znajdują się wyjątkowo varices. 



Nie będzie od rzeczy, jeżeli zaznaczę, że przecież różnica 

 pomiędzy tymi trzema gatunkami nie jest tak bardzo wyraźną, 

 jeżeli nie uwzględnimy obecności wałkowatych zgrubień i zę- 

 bów znajdujących się pod niemi, ponieważ nie znamy przyczyn 

 ich tworzenia się, ani też nie mamy pewności, czy nie są to 

 patologiczne objawy. Ponieważ wszakże występują inne cechy, 

 różniące, przeto odróżnienie gatunków jest uzasadnionem. 



Actaeon Mont. 



Actaeon semistriatus Fer. 



M. Hórnes 1. c. str. 507. tabl. 46. fig. 22 — 28. 



Testa parum excelsior quam forma fyplca, anfractus lae- 

 ves , ultimus transverse striatus , striae pujictatae. 

 Log. Hołubiea (Halicia orientalis). 



Jeden tylko okaz z Hołubicy, dosyć smukły, gdyż jest 6'5 

 mm. wysoki, a 2'5 szeroki. Zwojów 6, gładkich, wyraźnymi 

 szwami oddzielonych, z nich jedynie ostatni ma delikatne rowki 

 poziome, utworzone przez szereg drobnych zagłębień, ostatnią 

 cechę, t. j. owe otworki widzimy przy bardzo silnem powię- 

 kszeniu. Z opisu wynika , że mój okaz odpowiada ryc. 22 u M. 

 Home s a. Okazy, jakie mam z Leognan koło Bordeaux (z tych 

 okolic opisano poraź pierwszy ten gatunek) są szersze , jeden 

 z nich jest tak samo skąpo prążkowat}^ jak mój okaz. 



