10 



C. Duboisi M. Horn. Quae tres species debent separari ut R. 

 Hornes demonstravit. In Muzeo Dzieduszyckiano sunt testae, 

 qiiae illis tribus speciebus respondent. Typica Glava biden- 

 tata facilius est disting^ienda propter varices et dentes duo ; 

 plures testae e Hołubica et Yolhynia sine varicibus ac denti- 

 bus, 7ninores quam Cl. bidentata et planis anfractibus res- 

 pondet C. lignitarum Eichiu. (non M. Hornes). Typieum C. 

 Duboisi M. Hornes ( = C. lignitariim Dollf. et Bauiz.) differt 

 a C. lignitarum Eichw. interior e ultimo anfractu, transverso- 

 ovali apertiira, brevi columella et forma aperturae , quae ge- 

 neri Tympanototnus respondet. Si apertura non est bene con- 

 servata , eae duae species non possunt certę distingni. C. li- 

 gnitarum non potest cuicunąue generi juste adnumerari propter 

 labia aperturae semper non integra. Tamen speciem eam ad 

 genus Clava pertinere posse non negaverim. 



Clava bidentata Grat. jest gatunkiem dobrze znanym 

 i wcale częstym w naszym miocenie. Największe okazy Muzeum 

 Dzieduszyckich (Smólno koło Brodów) są 7 cm. długie, a 2*2 em_ 

 szerolvie, l<:ąt szczytowy jest nieco ostrzejszy zwyczajnie (nie 

 zawsze), jalc u innych gatunków (26-30°), a często zauważyć 

 można, co zresztą jest wspólnem dla wszystkich tych trzech 

 gatunków, że jest tępszy u pierwszych zwojów niż u ostatnich, 

 ponieważ skorupka ma profil słabo wypukły, gdyż pierwsze 

 zwoje rosły nieco silniej na szerokość niż ostatnie. Rozpoznanie 

 otworu ustowego, który u okazów muzealnych jest zawsze zni- 

 szczony, utrudniają nam niedokładne ryciny w pracy Bauera 

 (ryc. 8. na tabl. I. jest błędną, ryc, 9. lepszą), o niedokładności 

 ich wspomina zresztą Bauer a także i R. Hornes, który 

 widział okaz narysowany. Natomiast w pracy Dollfusa 

 i Dautzenberga (tabl. IX. fig, 1. i 2.) przedstawiono dobrze 

 kształt otworu, który rozstrzygnął o przynależności C. biden- 

 tatum do rodzaju Clava. 



Ponieważ u nas nie znaleziono dotychczas okazu z dobrze 

 zachowanem ujściem, przeto musimy wydzielać ten gatunek, 

 zwracając uwagę na inne cechy, które podaje szczegółowo R. 

 Hornes w tabeli zawartej w swej pracy, zwłaszcza uwzględnia- 

 jąc obecność dwu zębów pod każdem wałkowatem zgrubieniem, 

 z których górny jest silniejszy i wydłużony równolegle do 

 głównej osi skorupki, dolny zaś słaby. Zauważyć jednakowoż 

 muszę, że obecność dwu wypukłych fałdów na wrzecionie, 



