9 



ze zwojów jest jeszcze jedna, mało wyraźna, słaba ol)rączlia. 

 Cała skorupka jest opatrzona około 12 podłużnemi żeberkami, 

 które sprawiają, że poziome obrączki są perełkowane. Na osta- 

 tnim zwoju znajdują się poniżej dwu obrączek głównycti, 

 jeszcze dwie obrączki słabe. Ujście okazu nieco zniszczone, 

 widać, że kanał jest krótki w tył zgięty. 



Fig. 1. Cerithiopsis dertobicariuata Sacco. Jasionów. 

 1X10. 



01<:az pocliodzi z Jasionowa. Opisałem i narysowałem go 

 ponieważ gatunku tego nie znano dotycliczas z naszego mio- 

 cenu, a rycina znajduje się tylko w monografii Sacci nie dla 

 każdego dostępnej. Przed niedawnym czasem wydzieliłem ten 

 okaz z Nisko wej, okazy tamtejsze są nieco szersze. 



Clava Martin. 



Clava bidentata Grat. 



Rozróżnienie trzech następujących gatunków rodzaju Ce- 

 rithimn (w dawnem znaczeniu) C. bidentatum Grat. C. ligni- 

 tarum Eichw. i C. Duboisi M. Horn. jest możliwem przy 

 uwzględnieniu następujących nowszych prac: 



Dollfus et Dautzenberg : Sur quelques coąuilles fossiles... de fa- 

 luns de la Tourraine. Journal d. Conchyliologie tom 47. r. 1899. 



K. Bauer: Zur Konchylienfauna des Florianer Tegels. Mittheilun- 

 gen des naturw. Yereines fiir Steiermark r. 1899. Graz 1900. 



R. Hórnes: Neue Cerithien aus der Formengruppe der Clava bi- 

 dentata. Sitzungsber. d. Wiener Akademie , math. naturw. Classe t. 

 110. r. 1901. 



Dollfus et Dautzenberg separaverunt G. bidentatum Grat. 

 a C. lignitarum Eichw. et ultimam speciem conju7ixerunt cum 



