UWAGI GEOLOGICZNE. 



Wydaje mi się, że jest wskazanem, abym w kilku słowach 

 omówił miejscowości, z lvtórycłi pocliodzą opisane skamieliny. 

 Z wyjątkiem okazów z Miodoborów (Pecten fasciculatus Millet 

 i Rissoa dubia n. sj^.) które są sarmackimi, wszystkie inne po- 

 chodzą z tortonienu. Miejscowości te możnaby zebrać w nastę- 

 pujący sposób. 



Okolica Lwowa dostarczyła przedewszystkiem prze- 

 grzebków. Z Wulki pochodzi P. cf. Haueri Micht., być może 

 z warstwy zielonych piasków pod warstwą litotamniową, które 

 wedle M. Łomnickiego są bogate w przegrzebki. Z Kortumówki 

 (Góra Kleparowska) są bardzo liczne okazy gat. P. Neumayri 

 Hilb. \ to albo jako forma ty pica , albo jako var. crassior; do- 

 starczyły ich górnolitotamniowe piaskowce, odsłonięte nad oko- 

 piskiem, zaliczane przez M. Łomnickiego do piętra górnolito- 

 tamniowego. P. Neumayri var. Kneri pochodzi z Karaczynowa, 

 gdzie jest niejako główna siedziba tej odmiany. W kamienio- 

 łomie »nad Malinnikiem« (M. Łomnicki: Tekst do X, zeszytu 

 Atlasu geol. Galicyi część I. str. 140—141) są u góry silnie roz- 

 winięte zielonawe piaski, obfitujące w tę skamielinę, wyżej le- 

 żąca warstwa erwiliowa zawiera go również. Rokitno koto 

 Brzuchowic dostarczyło kilka skorup gatunku P. Neumayri var. 

 crassior z warstw naderwiliowych M. Łomnickiego. 



Olesko, Jasionów, Podhorce, Hołubi ca. Piaski 

 ze skamielinami tworzą w tych miejscowościach równorzędny 

 poziom, tak obfitujący w skamieliny, jak może niewiele okolic. 

 Hołubica jest wprawdzie dostatecznie znaną z bogactwa ska- 

 mielin, ale dotychczas j)ublikowany wykaz Hilbera zawiera 

 tylko 57 gatunków, w rzeczywistości jest ich co najmniej 2 razy 

 i\\e ; najobfitszy materyał stąd w Muzeum Dzieduszyckich nie 



