Mimo bogactwa gatunków i osobników leżały u nas odło- 

 giem prace paleontologiczne. Przed 70 laty powstały wprawdzie 

 prace podstawowe dla miocenu naszego, ale zrobili je obcy 

 z małymi wyjątkami. Monografie Puscha, Eichwalda, Duboisa, 

 prace Reussa, Andrzejowskiego, Zborzewsl<:iego są zawsze jeszcze 

 decydującemi przy oznaczaniu mięczaków naszych, chociaż 

 systematyka mięczaków postąpiła przez ten czas znacznie. 

 Ułatwia nam pracę znacznie monografia M. Hórnesa, która 

 uwzględnia i skamieliny ziem polslvich, chociaż i ona jest już 

 pod niejednym względem przestarzałą. W nowszycli czasach 

 mamy bardzo mało prac paleontologicznych: Hilber, Niedźwie- 

 dzki, M. Łomnicki, zwłaszcza pierwszy, dostarczyli opisów pe- 

 wnej ilości gatunków. Objaw ten jest zresztą zrozumiałym, 

 jeżeli uwzględnimy, że pracę naszych geologów pochłaniały 

 przedewszystkiem studya stratygraficzne. Jedynym paleontolo- 

 gicznym dorobkiem były listy oznaczonych skamielin, a gdzie- 

 niegdzie nowe gatunki wydzielone wprawdzie, ale ani nie opi- 

 sane , ani nie narysowane. 



Tymczasem nasze mioceńskie skamieliny mają nierzadko 

 doniosłe znaczenie dla paleontologicznych prac miocenu całej 

 Europy. Przykładem może być n. p. Pecten Besseri Andrz., który 

 to gatunek wydzielają wprawdzie z miocenu Wiednia i Francyi, 

 ale bezpodstawnie, gdyż z opisem Andrzejowskiego i jego ry- 

 ciną zgadzają się tylko okazy znajdowane na ziemiach polskich. 

 Cerithiutn lignitarum Eichwalda wydzielano również niesłusznie, 

 a dopiero w nowszych czasach zdołano spostrzedz omyłkę. Roz- 

 strzygnąć wszakże sporną kwestyę , czy typowe C. lignitarum 

 istnieje, lub nie, mogą jedynie okazy pochodzące z naszego 

 miocenu. 



Obecaie mamy już znaczne materyały skamielin z zakresu 

 tej formacyi. Muzeum im. Dzieduszyckich we Lwowie, Komisyi 

 Fizyograficznej w Krakowie, nadto instytuty geologiczne obu 

 naszych uniwersytetów i politechniki lwowskiej posiadają zbiory 

 tak obfite, że możnaby zacząć myśleć o ich opracowaniu. By- 

 łoby jednakowoż wskazanem wyeksploatowanie jeszcze tych 

 miejscowości Wołynia i rosyjskiego Podola, z których pochodziły 

 materyały Eichwalda i Duboisa, a Korytnicy i innych miejsc 

 w Królestwie. Opracowanie całości musiałoby nastąpić przy 

 możliwie najszerszem uwzględnieniu i korzystaniu ze zbiorów 

 zagranicznych, ażeby praca nie była jednostronną i nie tylko 

 przemijającego znaczenia. 



