XXVI 



gły za podstawę do dalszego umiejętnego badania 

 krajowej fauny koleopterologicznej. 



W końcu uważamy za stosowne dołączyć jeszcze 

 słów kilka o zbieraniu i przechowywaniu tych owadów 

 w celach naukowych, szczególnie dla tych, którzy 

 nieobznajomieni bliżej z tym działem owadów, ra- 

 dziby przyjść naszemu Muzeum w pomoc a nie świa- 

 domi są najprzystępniejszego sposobu ich zbierania 

 i konserwowania. 



Zbieranie chrząszczów jest bardzo łatwem i nie 

 wiele wymaga zachodu i czasu, a odbywać się może 

 w każdej prawie porze roku bo nawet w zimie 

 w czasie dłużej trwającej odwilży. Do najniezbędniej- 

 szych przyborów, służących do zbierania i przechowy- 

 wania tych owadów należą: flaszeczki, czerpak 

 czyli siatka , pudełka, szpilki i szczypczyki. 

 Użycie tych przyborów jest bardzo prostem, Przede- 

 wszystkiem trzeba być zaopatrzonym w flaszeczkę lub 

 słoiczek z szerokim otworem na chrząszcze większe i 

 w epruwetki (podobne do probówek używanych 

 w chemicznych laboratoryach) albo w ich braku w ma- 

 lutkie słoiczki na chrząszcze drobniejsze. Do zabija- 

 nia chrząszczów najlepiej przydaje się słaby spiry- 

 tus lub zwyczajna okowita, w której te owady na- 

 tychmiast giną a przechowywać się mogą całymi 

 łatami, nie ulegając zepsuciu. Uzbierane tym spo- 

 sobem chrząszcze wrzuca się z powrotem do domu 

 w większy słoik, napełniony spirytusem tej samej 

 mocy i przechowuje się do dalszego użytku. Z bar- 

 dzo dobrym skutkiem zamiast wyskoku używa się 



