xxvin 



wszystkiem szukać trzeba pod opadłem liściem, mchem, 

 pod leżakami, w próchnie i pod korą drzew, tudzież 

 opatrywać pilnie grzyby, na pastwiskach zaś odchody 

 bydlęce. Później, gdy już lasy liściem zaczynają się 

 okrywać a łąki w kwiecie przystrajać, szczególną 

 baczność mieć na nie należy. Do zbierania wówczas 

 koniecznie potrzebnym jest czerpak, jakiego używa 

 się do chwytania motyli z organ tyny białej lub zielo- 

 nej, tudzież zwyczajny parasol, najlepiej z dnem ja- 

 snem. Przesuwając czerpakiem po trawach i rozmai- 

 tych ziołach, można naraz zebrać znaczną ilość ga- 

 tunków, pomiędzy którymi będzie wiele pospolitych 

 ale nieraz znajdą się i bardzo rzadkie a których szu- 

 kając zwykłym sposobem trudno wykryć. Szczególną 

 usługę oddaje parasol, który się podstawia pod krze- 

 wy , młode drzewka i gałęzie drzew większych, przy- 

 czem silnie się nimi potrząsa. W ten sposób oso- 

 bliwie w tej porze, gdy drzewa zaczynają puszczać 

 liście, najpiękniejsze i najrzadsze spadają chrząszcze, 

 których innym sposobem albo bardzo trudno albo 

 wcaleby otrzymać nie można. Prócz czerpaka zwy- 

 czajnego używa się do wodnych chrząszczów sitko - 

 watego czerpaka albo z włosienia (jak do przeta- 

 ków), albo z cieniutkiego drutu sporządzonego, albo 

 tylko z płótna rzadkiego. Chrząszcze ścierwożerne 

 przywabić można kawałem mięsa przegniłego lub 

 padliną jakiegoś drobniejszego kręgowca (myszy, 

 żaby i t. p.) i to tak wodne (pływaki, kałużnice) 

 jak lądowe (biegacze, omarlice, gniliki i t. p.); na 

 taką ponętę złowić można dużo pięknych i rzadkich 

 gatunków. 



