XXIX 



Preparowanie chrząszczów do zbiorów nie wiele 

 także wymaga zachodu. Przedewszystkiem trzeba być 

 zaopatrzonym w dostateczną ilość szpilek (najlepiej 

 czarnych, sprowadzanych od zagranicznych fabry- 

 kantów) rozmaitej grubości (głównie Nr. 1, 3 i 6), 

 jakoteż pudełek, wyścielonych korkiem, miękką masą 

 papierową (papą), torfową albo w niedostatku mięk- 

 kiem próchnem wierzbowem lub lipowem. Dla jedno- 

 stajności przekłuwa się chrząszcze przez pokrywę 

 skrzydłową po prawym boku bliżej jej nasady niż 

 środka ale nigdy przez przedplecze ; wysokość, do ja- 

 kiej przekłuwa się chrząszcza powinna dochodzić 

 jednej trzeciej części od główki szpilki. Więcej za- 

 zachodu wymaga preparowanie chrząszczów drobniu- 

 tkich , które albo dla swej maleńkości nie mogą być 

 przekłuwane, albo nakłute nie dobrze nadają się do 

 dalszych badań. W takim razie przekleja się je do 

 twardych papierków, wyciętych w kształcie wy- 

 dłużonych trój kącików równoramiennych w pod- 

 stawie na 3 mm. szerokich a długich na 8 mm. 

 Do przyklejania używa się zgęszczonej gumy, którą 

 należy tylko na koniuszek papierku nałożyć a na- 

 stępnie ostrożnie przytknąć spodem chrząszczyka tak, 

 aby głowa, nóżki i kałduna część były wolnymi i 

 o ile możności poza krawędź papierka wystawały. 



Każdy chrząszcz, czy wprost nabity na szpilkę, 

 czy naklejony, ma być opatrzony malutką czworo- 

 boczną karteczką (etykietą), z oznaczeniem w skró- 

 ceniu miejscowości (głoskami początkowymi), tudzież 

 dnia i miesiąca, kiedy go złapano. Bliższe szczegóły 

 znachodzenia się gatunku rzadszego zapisuje się 



