xxx 



w osobnych notatkacłi wycieczkowych a wówczas 

 wystarczy zaopatrzyć dany okaz tylko numerem 

 bieżącym. Szczypczyków stalowych, umyślnie w tym 

 celu sporządzonych, z wygiętym końcem, używa się 

 zamiast palców do wkładania chrząszczów już nale- 

 życie spreparowanych do pudełek, przyczem szcze- 

 gólnie początkującym bardzo ostrożnie postępować 

 należy w odpowiedniem trzymaniu szpilek lub przy 

 ich wbijaniu, jakoteż wyjmowaniu, aby nie wygięto 

 szpilki lub nie uszkodzono owadu. 



Pudełka, w których przechowuje się zebrane 

 chrząszTcze, powinny szczelnie się zamykać; każda 

 najmniejsza szpara lub szczelinka jest szkodliwą, 

 gdyż łatwo pył zalatuje, którym opadnięte chrzą- 

 szcze tracą tak na połysku jak barwie i nie tak 

 łatwo odczyszczone być mogą. Strzedz się również 

 potrzeba bardzo wilgoci, która więcej jeszcze niż 

 pył szkodzi zbiorom, gdyż uszkadza tak same 

 szpilki jakoteż owady, okrywające się wówczas ple- 

 śnią niszczącą je do reszty. Dla uniknięcia szkodników 

 muzealnych, jakimi przedewszystkiem są mole, pu- 

 stoszę , skórniki i mrzyki , zaopatrzyć należy każde 

 pudełko przeciwgnilnym środkiem, niedozwalającym 

 rozwinąć się owym niebezpiecznym przybyszom. W tym 

 celu powszechnie używają waty, napojonej kwasem 

 karbolowym albo w zbiorach większych rtęci, której 

 para zabija wszelkie żyjątka, mogące się w nich 

 zagnieździć. 



Spodziewamy się, że kilka tych wskazówek, 

 odnoszących się tak do zbierania jak przechowywa- 



