XIII 



dowe, za mało jeszcze do dziś dnia zbadane a za 

 właściwą florą tego pasu poszedł także świat szcze- 

 gólnie niższych zwierząt, wykazujący wiele form tak 

 górskich jak nizinnych, zmieszanych z podolskimi 

 typami. Ograniczmy się w tym względzie tylko na 

 najlepiej nam znanej okolicy Lwowa i Stanisławowa. 

 W okolicy Lv/owa na samej krawędzi Podola wystę- 

 pują wprawdzie formy podolskie, jak np. Dorcadion 

 striatum, Carabus scabriuscuUis , Pterosłichus melas i t. d. 

 a z motyli n. p. Argynnis Laodice, Caulostoma flavi- 

 caria ... , z błonkówek Pelopaeus destilatorius i t. p. 

 a obok nich górskie: Irichius fasciatus, Cychrus ro- 

 stratus , Molytes carinaerostris , Carabus nitens..., lub 

 niżowe jak np. Cicindela syhatica, Carabus clathratus, 

 Chlaenius sulcicoUis, Astynomus aedilis i inne. 



Szczere jednakże Podole rozwinęło się dopiero 

 z całym swym charakterem na wschód od rzeki 

 Koropca a bardziej jeszcze od Strypy, szczególnie 

 w dawniejszym obwodzie Tarnopolskim i Czortkow- 

 skim. Lesiste Podole przechodzi tutaj w stepową 

 równinę, z której gdzieniegdzie tylko, bliżej jarów 

 zwykle, wynurzają się jasne dąbrowy jak wyspy 

 z pośród morza łanów bez końca. Osady ludzkie 

 kryją się tutaj w zacisznych a ciepłych jarach, któ- 

 rych malownicze „ścianki" lesiste wielokrotnie 

 poszarpane, mile odbijają się w zwierciedle wód 

 spokojnie ku wspaniałemu Dniestrowi zmierzających. 

 Na górnym biegu tych wód szeregiem ciągną się 

 stawy rybne, uwieńczone trzciną i oczeretem a oży- 

 wione szczególnie wiosną i jesienią wrzawą licznie 

 rojącego się ptactwa błotnego i wodnego. Resztki 



