30 



II. Caraeidae. 



III 



XI. 



V.- 

 V.' 

 VII V.'ri'; 

 V,M;i :ill.ilis, 

 i Ol.lniiai 



. \lr,i-,.| vnii 

 K.ar ( 

 ;ir;;iM;ili* {^ 



:iii};tliniu>i' 



lil ;i > y e II (1 11 n II l :i I-. 

 Vi'lKi iiu'diastilia (— Miliri 



oshi). II 



niliiisK V. Vi-ii:i i-\ii-rnu-iiti'ili:i (— s' 



uliiliiüs (— i-nliilus). IX. A'i'lia iiilfriiu-illftlia. 



, Viiui-sti' ruil. d. Itiiiiii-ii^tf ruil. '-i. Acliti'iM 



5 Wi^vuriiii^ Mikjr. li. Arca ixli riuj-iiii-ilia. 



Aiva iiiriTM.J-liii-ilia.' S Arra aualis. 



,la). 



viciigelraiid dun cii vliezig is. De vcna 

 c>ctcrno-iiicdi;i verloopt eenigsziiLS ii.iar 

 binnen gebogen en eindigt. op de lioogte 

 vnn liet gewricln, zonder zitii verder 

 tot a:in den acliterrnnd voort te zetten. 

 De area extcrno-mcdia i.s midden door- 

 gedeeld door ccne terugloopcndc zij- 

 ader, welke nabij bet gewricht zoowel 

 naar de vena scapulari.s al.s naar de 

 vena externo-media Uone dwar.staUjcs 

 algeeft en dan als cene brcede donkere 

 streep, evenwijdig aan de bocht van den 

 voorrand, tot aan den achterrand door- 

 loopt. De tiissclien deze zijader en de 

 vena .scapulari< gelegen hellt van bet 

 basaalgedcelte der area externo-media, i.s 

 donker bniiiiacbtig gekleurd. De eer.ste 

 van de terugloopende ader, tegen de 

 vena .scapidaris uitgetreden korte dwars- 

 tak vereenigt zich met een dergelijk 

 van de vena scapulari.s uittredend dwars- 

 takje (hetwelk hij andere Colcoptcra- 

 groepcn nog als een volledig ontwik- 

 kelden „rainus rccurrcns" der vena scapu- 

 laris zal geduid worden), onder een 

 rechten met den top naar de vleugel- 

 punt gerichten hoek. De zigzagsgcwijze tegen elkaar verloopcndo dwarstakken omsluiten zoodoende 

 drie ouderling .sanieubangcndc nutvorniige cellen, van welke de binnenste bet grootst is. Deze cellen 

 worden nu zoodanig aangeduid, dat de grootere de iiinuenste ruit en van de twee kleinere, die 

 welke naar de vleugelbas^s gelegen is de voorste, en de andere de achterste ruit heet. Gedeel- 

 telijk trelt men deze ruiten nog wel bij andere Coleoptcra aan, doch zelden zijn zij zoo karak- 

 terfstiek als bii de Caraboidea. Eene andere cel (het ,,ohlonguin") wordt meestal nog gevormd door 

 de beide dwarstakjcs, welke aan het gewricht van de vena externo-iredia tot haar recurrens gaan 

 en veelal aan haar begin nog als een enkele tak vereenigd zijn. In bet topgedeelte van de area 

 externo-mcdia verloopen, behalve de voortzetting der reeds genoemde halveerende zijadcr, nog twee 

 dergelijken, n.l. cene (wellicht bet topgedeelte der vena scaiudaris) nabij den voorrand en daaraan als 

 ccne brecde |iiguientstreep tot aan de vleugelpunt evenwijdig en eene tweede van af de achterste der 

 beide dwarstakjcs als eene dunne ader uitgaande tot aan den achterrand. De vena interno-niedia ver- 

 loopt nagenoeg re htlijnig tot den achterrand. In de area interno-niedia verloopt cene zijader, welke 

 uit twee korte, convcrgeerende, uit de vena cxterno media ontspringende takjes ontstaat en ongeveer 

 in het midden der area zich met cene tweede, verder naar voren uit de vena externo-media ontsprin- 

 gende, licht gekleurde zijader, lisvorinig vereenigt; uit den ongeveer in 't midden der area gelegen, 

 hoekigen top dezer lis, ontspringen twee tot den vleiigelrand divergccrende zijaders; acliter den top 

 ontspringen twee korte dwarstakjcs tot de vena iuterno-mcdia , welke een wigvormig vakje vormen, lu 

 de areaanalis ontspringt uit de vena intcrno-media een zijtak, welke tot aan den vleugelrand verloopt. De 

 vena aualis vormt eene groote ellipsvormigc lis, wier achterhelft het basaalgedeelte van den vleugelrand 

 begrenst. Bij alle Carabidae beantwoordt de nervatuur aan de hierboven gegeven beschrijving. De 

 verschillen betreffen vooral den vorm en de grootte der zoogen. „ruiten", van het „oblongum" en 

 van het „wigvormig vakje". Dit laatste ontbreekt bij de Lebiini. In vele gevallen zijn de 

 vleugels rudimentair (o. a. bij Dyschirius globosus) en bij vele genera ontbreken zij geheel, 

 in welk geval de dekschilden" in het gebecl niet kunnen opgelicht worden (Cara bus) en dus meer 

 dienen om het weeke bovcugedeclte'" van het achterlijf te besduittcn. Rij zeer enkele soorten heeft 

 men gevleugelde eu ongcvleugelde individuen. — Tarsen 5-ledig. liij de mannetjes zijn gevvoonlijk de 

 eerste leedjes der vooriarscn , soms ook der middeltarsen verbreed en op de onderzijde zolig. 

 Gewoonlijk zijn .-? of 4, zeldzamer slechts 2 leden, zeer zelden slechts het eerste lid der voortarsen 

 verbreed.' De tot liet vasthouden der wijijcs dienende borstelachtige , viltige, zwanimige, schubachtige of 

 vcdcrachtig toeschijnende zool bestaat uit zeer verschillend gevormde hechtbaren, welke door ,SV/«/H_«r- 

 iiittcliL'i- nader onderzocht zijn. - De wijfjes bezitten twee zeer ontwikkelde, boornachtige, twee-ledige 

 vaginaolkicppcn. Het copujatieorgaan der mamietjes „de forceps" is asymmetrisch gebouwd en naar 

 links gekromd. 



De Carabidae zijn kevers, die nagenoeg uitsluitend van roof leven en o. a. insecten, larven, 

 wormen en slakken verslinden. Enkelen leven van plauienstoflcn (Zabrus, sommige Aniara- en 

 Ophon us-soorten). üc meeste soorten zijn nachtdieren, doch er zijn ook velen die overdag en 

 zelfs in den felsten zonneschijn rondloopcn. Men vindt ze gewoonlijk op de aarde, in velden, bo.s- 

 scben, tuinen, weilanden en heidevelden, langs rivieren, meren en jilasscn, snel rondloopende, of 

 onder sieenen , afgevallen bladeren, mos en achter boomschors verborgen. Rij uitzondering trelt 



