ll. CARAniDAE. 31 



men ze vliegcmle ;i:m ol" up hooineii (C;il oso m ;i} ol' iip Inge pl;iiuen eii struiken (Lcl>i:i en 

 sommige Har pal iii en). Enkele s(ii>rten graven gangen, u-aarin zij hare prooi vervolgen (Clivina, 

 D y scïi i ri lis); nog aiulereii loeren op prooi in loodreeluc gaten (lirosciis). 



De larven lioiulen liaar verblijf onder stecnen en in de aarde en zijn evenals de iniagincs nuttig 

 voor den landbouw, door liec verdelgen van sehadelijkc insceien. - De meeste Carabidae zonderen, 

 wanneer zij gevangen worden, iiit den aars, cenc bruine, bijtende en scherp riekende vloeistof af, 

 welke zelfs in een enkel geval (Bracli y n 11 s) tot op eenigen afstand uitgespoten kan worden. 

 Wanneer zij door hun snelle loopen aan de vervolging trachten te omsnappeii en zich te ver- 

 bergen onder een steen of aardkliiit, doch geen kans zien aan het dreigend gevaar te oiitkoinen, 

 dan dient dit afscheidingsproduct tot verdedigingsmidilel. liij iïrachynus gaat deze afscheiding 

 gepaard met een hoorbaren knal en (nitwikkeling van damp. Dit vocht wordt afgescheiden uit twee 

 anaalklieren, welke met eene lange afvoerbuis, waaraan een reservoir, aan weerszijden in den aars 

 eindigen; door samentrekking van genoemd reservoir wordt de inhoud uitgespoten. —Verder bezitten 

 de Carabidae, evenals ile Cicindelidae een vlokkigen cliyliisdarin, een krop aan het einde van 

 den slokdarm en eene spicracbtigc kauwmaag, welke aan de binnenzijde vier met borstels bezette 

 lioornachtige langsplooien vertoont. 



De Carabidae kunnen lang honger lijden, doch hebben behoefte aan water, vandaar dat zij 

 meestal vochtige plaatsen tot hun verblijf kiezen. Rij gebrek aan dierlijk voedsel schijnen sommigen 

 ook wel plantaaniigen kost te gebruiken. — Tegen den winter verbergen zich de meeste soorten, 

 om beschut te zijn tegen de koude; de grootcren (Carabns, Nebria, l'eronia enz.) kiezen 

 daartoe vermolmde boomstronken, waarin men ze dikwerf in aantal bijecu a-intrel't; de kleineren 

 kruipen in de aarde, meestal aan boonnvortels of tusschen dorre bladeren en stroo of in dood riet. 

 De eieren leggen zij in den grond , in mos of onder steenen. 



De larven zijn langwerpig; het lichaam bestaat behalve uit den kop, uit 12 segmenten, welke 

 met hooruachtige platen bedekt zijn; de aars steekt buisvormig uit en dient tevens voor de beweging. 

 De eerste 8 steruiten elk met een paar stigmata, het pde met twee ccrci. Kop met twee 4-ledige sprie- 

 ten en aan weerszijden met 6 duidelijk ontwikkelde, in twee rijen geplaatste ocellen. De voorkaken 

 steken ver uit en zijn sikkelvor.nig, met een tand van binnen vóór de basis; de mondopening is 

 klein en dient tot uitzuigen van het voedsel, dat met de kaken gegrepen en doorboord wordt. Verder 

 hebben zij 6 )Hiotcii, elk voorzien van twee ongelijke of even lange klauwen, zeldzamer slechts 

 met ééne klauw (D yschiri 11 s, Broscus, Bembidiiim, Cillenum en .Sphodriis). Zij zijn 

 evenals de imagines zeer vraatzuchtig en bewegelijk en jagen op hare prooi onder steenen, bladeren 

 of in aardholeu en gangen; slechts die der Calosoma's klimmen met gemak op boonien en struiken 

 om rupsen te vervolgen. — De larven verpoppcu in de aarde in zelfgemaakte holten, veelal onder 

 steenen. De pop|ien zijn in den regel te herkennen aan de twee zijdelingsche aanhangsels van het 

 laatste abdominaalsegment, welke dienen om door te steunen tegen de wanden dezer aardholen, bet 

 nitkruipen van het imago uit de iiophuid te vergemakkelijken. Sommigen (Amara) hebben twee 

 generaties in het jaar; vele soorten leven als larve twee of drie jaren alvorens te verpoppen. Meestal 

 overwinteren de imagines, veel minder de larven; soms ook de poppen. 



De Carabidae vormen eene der grootste keverfamiliën. Zij zijn naverwant aan de Cicinde- 

 lidae en sluiten door de l'amilie der Haliplidae aan de Dytiscidae. 



De door mij gevolgde indeeling is in navolging van L. Guni^lbitiicr^s ,,die Klifer von Mittel- 

 europa". I. Baiui (Caraboidea) i8y2. Zij berust vooral op de meer rationeele kenmerken aan bet 

 huidskelet ontleend. 



Ovei'zicht dei* Sub-Familiën en Ti-ibu.s. 



1 Epiineren van den mesotborax tusschen de zijwaartsche voortzettingen van meso- en metaster- 



nura tot aaii de middclcoxae reikend (Fig. 6 1) I. Sub-Fam. CARAIilNAE. 2 



Epimeren van den inesothorax niet tusschen de zijwaartsche voortzettingen van meso- en ii.eta- 

 steruum ingeschoven en niet tot aan de coxaalholten reikend (lig. (i II). Voorste coxaalholteu 

 van achteren gesloten. Voorschenen naar het uiteinde, van binnen diep uitgesneden of tiitgerand. 



11. Sub-Fam. IIAP^.I'ALINAE. 8 



2 Voorste coxaalholteu van achteren open. Mesosternum van voren in de miildellijn gekield. . 3 



Voorste coxaalholteu van achteren gesloten. Mesosternum in de middellijn niet gekield. Bin- 

 nenste eindspoor der voorschenen nimmer aan het uiteinde geplaatst 5 



3 Zijgroef der voorkaken zonder borstelharen. Dekschilden aan de basis niet gerand Voor- 



sebenen van binnen zonder uitranding; beide eindsporen geheel aan het uiteinde geplaatst. 



1. CarabinJ. 



Zijgroef der voorkaken van voren inei een borstelhaar. üekscbildeii aan de basis gerand . . 4 



