■,g II. Carabidae. — I. CALOSo^rA. — 2. Carabus. 



o 



2 De sclicrpc zijr:iiid van liet lialsscliiUl eindigt op ceiiigen al'stanci voor de basis. Aan de voor- 

 tarscn van liet ^ zijn 4 Iccdjes verbreed en aan de onderzijde zulig. liovcnzijde van 

 liet lichaam lichter ol' donkerder bronsl;lein-ig oF bruinachtig, met liclitere , ccnigszins 

 ■rrocnachtige zijranden , zelden zwartaclitig-violet (ab.c. violacciim Westh.). Lengte 16—21 

 mm. Verbreid in eikenbosschen der dihiviale streken. Mei en Juni. Men vangt ze meestal 

 "s avonds door lioomen te scluidden. De ab.c. viuluceiim bij Apeldoorn en bij Valkenburg 

 (Limburg) I- ioquisltor L. 



Ue zijden van het halsscliild naar de basis wel zwakker, doch nog duidelijk gerand. Aan de 

 vooVtarsen van het i zijn slechts drie leedjes verbreed en aan de onderzijde zolig. 

 lilaiiw ol' zwartachtig-blauw, de dekschilden gondgroen , meer ol' minder met roodachtig- 

 goiulcn weerschijn. Lengte 22—29 mm. De „ rupsenjagcr, jioppenroover ol' muskiistor." 

 In eikenbosschen der düuvialc streken; over het algemeen zeldzaam. Mei en juni. Larve 

 en imago jagen op Bombyx-rupsen, vooral op de processierups; ook trel't men ze soms op 

 wilgen en elzen aan , op rupsen jagend. Eenc enkele maal in de duinstreek gevangen. 

 Ook bii Sneek. Zij vliegt overdag en riekt gevangen naar bittere amandelolic. 



2. sycophanta L* i) 



^( Vijfde sprietlid aan alle zijden dicht bebaard. Ilalsschild in verhouding tot de dekschilden klein. 

 Dekschilden lang, met schubachtige sculptuur en met 3 rijen, meestal goudkleurige groetjes. 

 Middel- en achterschenen bij het <? sterk, bij bet ? veel zwakker gekromd. (Sub-gen. 

 Camiialita Motsch.). Kleur der bovenzijde bruin ol' met iets groenachtigen bronsglans. 

 Lengte 22 — 25 mm. Eenmaal in eenige exemplaren bij Putten in N.-I?rab. gevangen. Zij jaagt 

 op zandige vlakten en velden; zij schijnt ook in beetwortelvelden voor te komen. Ook bij 

 Rheine en in België bij Bevcrloo ... ... (sericcum F.) 3. auropunctatum llrbst. 



Vijfde sprietlid aan twee zijden kaal. Halsschild breed, met sterk afgeronde zijden. Dekschil- 

 den breed en kort, met grof dwarsrimpelige tusschenruimten (Sub-gen. Callisphaena 

 Motsch.). Bovendeelen prachtig smaragdgroen, lichter of donkerder bronsgroen of zwart, 

 de zijden der boist en de epipleurcn der dekschilden met sterken groenen glans. Middelsche- 

 ncn bij het i slechts zeer zwak gekromd. Lengte 21 — 24 min. Deze sooit zou eenmaal bij 

 Postel" in de Belgische prov. Antwerpen gevangen zijn 2) (re tic ula turn F.) 



2. Caralbus L. 



Sprieten van af liet vijfde lid behaard, Jiet tweede lid is iets lan^vr , het derde 

 iets korter dan hij Ca los o ma, beide leedjes zijn cylindervormii^ of slechts weinig 

 samcngednikt. Bovenlip met een indruk in het midden , aan den voorrand mm afmeer 

 diep i/itgerand , zelden nagenoeg recht afgesneden , soms tiveemaal iiit,!^crand. Voorkaken 

 op de bovenzijde glad of fjn bestippeld , met een dubbelen of uitgerande)i binnenland ; de 

 tand der rechter voor kaak is kleiner dan die der linker. Bij het Sul>-gen. F r o c r u s f e s Bon. 

 is de linker voorkaak van een dubbelen , de rechter van een gewonen tand voorzien. 

 Kin in de uitranding met een korten , min of meer .pitsen , ook veelal langen en de zijlobbcn 

 soms zelfs overschrijdenden , aan het uiteinde dikivijls iiitgcranden, middentand. Eindleedjes 

 der kaaktastcrs bij uitzondering slechts een weinig naar het uitei)ide verbreed , meestal zeer 

 sterk driehoekig-bijlvormig. Het voorlaatste liptastei -lid op de binnenzijde met 2 borstelharen 

 of met verscheidene in twee rijen of groepen geplaatste borstelharen bezet. Halsschild 

 min of meer hartvormig. Dekst hilden bij het <J van achteren stomper afgerond dan bij 

 het $ en voor het uileinde hoogstens zicak uitgebogen , bij het % echter soms zeer diep 

 en hoeki,i; uitgesneden : sculptuur zeer 'i'crauderlijk ; de epipleureu der dekschilden zijn 

 tamelijk smal, tusschen het episternum van den metathorax en het eerste sternict 

 stomphoekig verbreed. De achterco.vae stooten tegen elkander aan. Bij het 3 van vele 

 soorten zijn de middelste sprictleedjes op de onderzijde uitgebogen en aan het uiteinde 

 knoopig naar onderen verbreed. Aan de voortarsen bij het t? zijn vier , zeldzamer drie 

 leed/es verbreed eu op de onderzijde met eene dichte haarzool bedekt ; ook zijn de mid- 

 dclschenen aan de buitenzijde met roodachtige franjes bezet. De forccps is zeer ver- 

 schillend van vorm en daardoor voor de karakteristiek der soorten van betcekenis. Alle 

 Caraben zijn ongevleugeld, behalve enkele exemplaren bij weinige soorten {C. clathra- 



1) Vulpens Siillritni is .!.■ I..I l,.'l Siili. ;;rii, C li a nu u s I a MoImIi, li.-li..inrinl.- C, i II V .• s I i p h t ui- 111, iriimaalin \Vt-sU:ilm 



blj Uüthi'iikiri:liiMl aan ilf Wcscr nc\aiit;rii 

 5) Hol cxfiiiiiiaar h iiicl iiiri-r iii lii'l Iliii^M-b-li niuscuiu aanweiip. 



