II. Caraiuuae. - 2. Caraüus. 43 



niiiiucii ;i!.s scherpe en gclijkin;uig vcrlievciie, zeer regelmatige, sleclits naar liet uiieiiule 

 "ckorrelcie scre|)Cn oiuwiUUeld, de /ile— yde, de 15de — 17de en de a,?stc— 25ste tiisselien- 

 niiiiue elk door 8-11 grootc, diepe groeTjcs onderbroken (O ri noc a r;i bu s Kraaiz). 

 Zwart, op het hnlsseliild en op de deksehildcn meestal met bniinaclitigen l.ronsghns; op de 

 dcksehilden met :, rijen gond- of koperkleurige, zelden groenacluige ol' met de deksebilden 

 «elijk gekleurde 'groèljes en gewoonlijk met roodaclnig-koperkleiirigcn, zelden groenacluigen 

 zijrand? Bij het A is het 6de— 8ste sprietlid aan de onderzijde vrij sterk, het 5de en yde 

 zwakker e-n minder duidelijk uiigerand en onbehaard. Deksehildeu nabij het uiteinde niet 

 uit.'ebO'>eii. l,en"te 15-27 mm. Niet inlandsch. Keninaal bij Benthcim gevangen. Ouk ni 



OldenbiTrg . . . . ' (gemmatus !•.) (ho r t e n sis 1,.). 



15 Tweede sprietlid aan den wortel niet ol' slechts onduidelijk samengedrukt. Dcksclülden met 

 sterk opgerichte, meer of" minder vooruiistekende schouders (Eucarabus, E titel o- 



carabns Géhin) '" 



Tweede en derde sprietlid aan den wortel duidelijk samengedrukt. Dekschilden langwerpig, 

 met sterk afgeronde schouders (Mor p h oc a rab us Géhin). Deze soort is zeer veran- 

 deiiijk in kleur der bovenzijde, bruinachtig-bronskleurig, licliter of donkerder inetallisch- 

 groeii, of wel blauw- of violetacluig, zwartbtauw, zwartviolet, zeldzamer zwartachtig, hetzij 

 met of zonder koperkleurigen, groen-, blauw- of violetachtigen zijrand. Ook zijn exem- 

 plaren bekend met bruinrooden sprietwonel en dijen (var. 'fanomtiis Géhin, in Noord- 

 Frankrijk bij Calais). Naar de sciüptuur der dekscliilden, zijn twee hoofdvormen te ondcr- 

 scheideii: i». de typische vorm. Dekschilden met stippellijnen, 3 primaire kctcntasschen- 

 ruimtcn, waartusschen drie volkomen gelijk ontwikkelde, gladde, scherpkantige tussdi(;n- 

 ruimten (secundaire- en tertiaire tiisschcnrtiiintcn). i3ij sommige exemplaren zijn de secundaire 

 tusschcnruimten naar het uiteinde hier en daar onderbroken. 2". De var. consitus Panz., 

 bij welke de secundaire tiisschenrnimtcn tnsschen de ketenrijen sterker ontwikkeld zijn dan 

 de tertiaire, of wel deze laatsten verdwijnen geheel, terwijl zich de secundaire tusschcn- 

 ruimten als krachtiger ribben ontwikkelen. Bij den typischcn consitus QKroni Hoppe O, 

 intcrpositr.s Géhin), zijn de tertiaire tusschenniimten nog volkomen ontwikkeld. Bij de 

 var. *viti:rriipttis Beuthin uit het Rijngebied, zijn de secundaire ribben grootendeels in 

 bultjes opgelost. Lengte 24—28 iivn." type en variëteit op vele plaatsen gemeen, o. a. 

 op rivierdijken, diUiviale zand- en grindgronden en op de mergelgronden van Zuid- 

 Limburg. In Zuid-Limbnrg weiden aangetrolVen fraaie violctachtige en zwartblauwe exem- 

 plaren met violetten zijrand, deels tot bet type (ab.c. 'iiiffinis Pz.), deels tot de var. 

 consitus behoorend. Ook vindt men daar donker violette of zwartachtige exemplaren, 

 met koperkleurigen of fraai groenen zijrand, behoorende lot de typische var. consitus 



(ab.c. ycrsicolor Goerin , "iregularis Wissm.) i3" momhs 1'. 



lö Dekschilden bij het ? nabij het uiteinde sterk en eenigszins hoekig-, bij het S veel zwakker 

 uitgerand. Sprieten van" het <? gewoon. Halsschild breeder dan lang, met vrij sterk naar 

 achteren gerichte lobvormige achterhoeken. Dekscliilden langwerpig-ovaal, elk met 3 primaire 

 ketenribben en 3 doorloopende secundaire ribben , de rib naast den naad zwakker aangeduid en 

 raar het uiteinde geleidelijk uitgewischt. Eene in grootte, vorm. kleur en sculptuur zeer 

 veranderlijke soort. — In ons gebied komen de navolgende vorinen voor. Het type, met rood- 

 achtig eerste sprietlid en geheel zwarte pooten; de var. rujipes Kr. (fcmomlis Géh.), met 

 tot op de knieën na, roode of bruinroode dijen. Bovenzijde koperkleurig, bronzig, zeld- 

 zamer bronzig-grocn (ab.c. viritüs Letzn.) of zelfs zwartachtig-bruin. Dekschilden' met 

 tamelijk scherp aangeduide langwerpige bultjes in de ketenribben en met vrij krachtige 

 secundaire ribben, waartusschen uiterst lijn gechagrineerd. De -Ah.s. *carini!li:s C\is.r\^.(_/usus 

 Palliardi) onderscheidt zich door zwak ontwikkelde, soms zelfs bijna nitgewischte bidtjcs 

 der ketenrijen en zeer krachtig ontwikkelde secundaire ribben; eerste sprietlid rood, de 

 dijen zwart. Van dezen vorm zag ik een groenachtig Belgisch exemplaar uit de Hautes 

 Fanges; ook bij Fleurns 2). De ab.s. tiibci-culiitus Dej. is onderscheiden door de zeer 

 sterk nitpifilende, gewoonlijk korte bultjes der ketenrijen, de sterke secinidaire riblcn, de 

 dtndelijUer gekorrelde tusschenruimtcn, het iets korter, zeer dicht rimpelig bcstippeld halsschild 

 en de iets kortere en wat meer gewelfde dekschilden; doorj;aans wat kleiner dan het type, 

 meestal donker-koperkletirig en doller; eerste sprietlid en dijen rood. In Drenthe gevangen. 

 19—24 mm. Deze soort is zeer verbreid, behalve in de alluviale streken; op velden, wegen, 

 onder sieencn, aardkUiiten en korenschooven. Zoowel het type als de var. i-nji/ics Kr. 



Ook op Texel , lo- cancellatus lllig. 



Dekschilden van het 2 nabij het uiteinde slechts zwak uitgerand. De middelste sprietleedjes 

 van het c? aan het uiteinde knoopig naar onderen verdikt '7 



1) üe var. Kimii H«i>]n- ib ïulm'iis IknuiWdiier 1..'m1iitv.-ii u|, r-.-n IVaai prui-ii , laiiii-lljk vlak .x.aiil.laar lucl uiAall.-iid kl.'in.' 



liuhjes dt-T ketL'iinj,;!!. 

 ^) Vau deze aberratie kuuien uuk üver|^'aüg&\(jiuK-ii vuur naar liel type. 



