II. Caradidae. — 31. Platvnus. — 32. Pterosticiius. 73 



de strepen nagenoeg onliestippeUl, met zeer zwak gcwcll'iic tiissdicnniinitcn , de derde 

 gewoonlijk met 5 stippen. Lengte 6I—7 mm. Gemeen langs rivieroevers, vooral onder 



aanspoelsel en dood riet (pelidnns DCis.). irt. micans Nicol. 



23 l'ekzwart, de dekscliilden lirningccl, met zwakken, bronzigen metaalglans, de zijrand van het 

 li.ilsscliild roodbruin doorschijnend. Kerste sprictlid en de tasters pckbrnin, pooten bruingeel. 

 Ilalsschild langer en smaller 'dan bij fnl i gin os us, even lang als breed. Dekscliilden smaller 

 en gcstrekter" dan bij micans, aan de basis veel dieper uitgcrand, met lijne en gladde 

 strepen en volkomen vlakke tnsschenruiniten; in de derde niet 4 of 5 sti|)pen. Lengte 

 6\--y nnn. ( )|i vele plaatsen niet zeldzaam , onder dood riet en soms aan de wortels van wilgen. 



(picipes F.} lïi. piceus L. 



Geheel zwart, met zwartbrnine ol' zwarte pooten. Overigens met piceus overeenkomende 

 en wellidit als eene variëteit van deze soort te beschouwen. Lengte 6— 7 mm. Verbreid doch 

 zeldzaam langs oevers onder dorre bladeren, ook tussclien Sphagninn in mocrasstreken. 



l'j. gracilis Gylll. 



S^, Pterosticiius Bonolli. 



(Feronia Latr.). 



Sprieten van af hel vierde lid behaard. Bovenlip meestal recht af geknot , zelden 

 uitgerand. Binnenste lob der achterbaken naar het nitcinde hahig ,i^ekromd. Eindlecdjes 

 der tasters staafver ntig en aan het uiteinde af geknot , soms naar het uiteinde versmald 

 en dan slechts smal af geknot. Kin met eene brecde , diepe nitranding, waarin een 

 sterke, aan het nitcinde min of meer nitgerande of in tweeC'n gedeelde en ongeveer 

 tot aan het midden der zijlobben reikende middentand ; de binnen/wek der zijlobben 

 min of meer tandvonnig uitgetrokken. Tong van voren breed afi^eknot. De paraglossen 

 zijn van de tong veelal slechts door eene korte nitranding aan den top , soms echter door 

 eene diepere nitranding afgescheiden ; in den regel overschrijden zij de tong slechts 7veinig , 

 soms zijn zij echter veel langer, zelden korter dan deze. Dekscliilden in de derde 

 tusschenruiinfe minstens met één haarstip. Aan het nitcinde der epipleuren van de 

 dekschilden, bevindt zich in den re.i^el een tot aansluiting der dekschilden aan den zijrand 

 van. het achterlijf dienende scherpe binnenkant. Voortzetting van het prosterniim -van 

 achteren stomp. Voorschenen krachtig ontu'ikkcld , naar het uiteinde verbreed. Tarsen 

 op de bovenzijde kaal. Bij het S zijn de eerste 3 voortarsen-lcedjes meer of minder sterk 

 hartvormig verbreed en op de onderzijde in twee langsrijen zolig beschiihd. De soorten 

 leven op veldeu , joegen en moerassige plaatsen , in bosschen , onder steenen , bladeren , 

 mos enz. — De larven van P. viilgaris, nigrita en o b lo ngop 11 n c ta tu s zijn door 

 Schiodtc beschreven, ook de pop van nigrita; de larve van P. c it p r e u s en de pop 

 van P. vitlgaris door Rupertsberger. 



Van de ± 250 Europecsche soorten komen 21 /// N'ederlaiid en 5 in het aan- 

 grenzend gebied voor. 



1 Episternrn van den ractathorax langei dan aan den voorrand breed 2 



Epistcrnen van den metatliorax niet ol' slechts zeer weinig langer dan breed, in den regel 



breeder dan lang -S 



2 De eerste 3 sprietleedjes ol' minstens het tweede en derde saniengedrukt, znodai hun bovcn- 



rand een scherpen kant vormt 3 



De eerste leedjes der sprieten niet saniengedrukt en ook niet van boven kantig y 



3 Strepen der deksdiilden zeer oppervlakkig, slechts door de stippels aangeduid. Slechts het eerste 



lid det -achtertarsen aan de buitenzijde gegroefd (Snli-gen. Sogines Steph.). Indnddien aan 

 de basis van het halsschild breed en z'cer oppervlakkig aangeduid. Dekscliilden in beide 

 seksen dof zwart; de derde tusscheiiruinue met 3 stippen. Lengte 12 — 14 mm. Op zand- 

 grond en in weilanden, veelal aan vertrapte slakken en meikevers. Niet inlandscli. Niet 

 zeldzaau) in het omliggend gebied, o. a. gemeen bij l'.russel. Ik zag vele exemplaren uit de 



Antwerpsche Canipine. Ookin de Rijnprovincie (p n 11 c t u la t us Schaller). 



Strepen der dekschilden diep, met eenigszins gewelfde tnssehenruimten. Minstens de eerste 2 

 leedjes der achtertarsen aan de buitenzijde gegroefd (Sub-gen. 1'oecilus lion.). Ilalsschild 

 aan weerszijden van de basis niet twee langsgroefjes 4 



4 Zijranden van liet Ilalsschild, vooral naar achteren, duidelijk vlak en geleidelijk breeder afgezet. 



Derde tussclienriiimte der dekschilden zonder stip op het voorste derde gedeelte. De twee 

 eerste sprietleedjes roodachtig 5 



