io8 III. Haliplidae. 



uitgetrokken, waardoor het scliildje oiiziclitbaar wordt. — Dekscliildcn min ol" meer tnejjcspitst, inecr 

 of minder sterk gewelfd en in rijen liestippeld; de ejiiplenren zijn van al' de liasis tot aan de aelitcr- 

 coxae zeer breed en daarna hoekig insprinyerjd versmald. — De vleugel gelijkt op die der Dytiscidae, 

 doch ontbreekt (bij Pel tod y te. s) de vierhoekige pigmentvlek in de arca intcrno-niedia en het wigvor- 

 mige vakje. — Het iirostcrnuin is vóór de coxae bnltig opgerielit en zet zich ver tnsschcii de vooreoxae 

 naar achteren voort in eene aan het nitcinde zeer breede voortzetting. De voorste coxaalholten zijn 

 van achteren open. Het mesosterntnn is door de, met de intercoxaal-voortzetting van het metasternuin 

 samenstootende prosternaal-voortzetting, volkomen bedekt. Het nietasternnin is zeer breed, naar 

 voren weinig versmald en aan de zijden ver voorbij de middelcoxae naar buiten uitgebreid. De voort- 

 zetting van het metasteriuiin tussclien de middelcoxae is veel brecder dan het ])rostcrnum tusschen 

 de vooreoxae. Tussclien de aehtercoxae vormt het metasternum eene breede, in 't itiidden hoekige 

 voortzetting. De dwarsnaad van het metasternum is in den regel door eene stippelrij aangeduid; 

 bij Brychius als eene lijn. — Het achterlijf bestaat uit 8 tergiten en 6 sterniten, waarvan de 

 eerste 3 sterniten met elkaar vergroeid en aan weerszijden breed uitgehold zijn, oin de aan de basis 

 knotsvormig verdikte achterdijen vrij te knnnen bewegen. Het eerste sterniet staat tegenover het 

 tweede tergiet. — Voor- en middelcoxae kogelvormig. De aehtercoxae zijn tot zeer groote, onbe- 

 wegelijke, in de middellijn samenstootende, sterk vcrbreede platen uitgebreid (Fig. 9). Zij bedekken 

 de eerste 3 tot 5 sterniten, alsook de basis der achterdijen volkomen en grijpen aan de basis, met 

 haren tandvormigen buitenhoek, in eene kleine uitsnijding van de epipleurcn der dekscliilden. — De 

 aeliterdijen zijn aan de basis en aan het idteindc knotsvormig verdikt en in 't midden dun. — 

 Het zwemmen geschiedt door afwisselende beweging der achterpooten en dus niet zooals bij de 

 Dytiscidae, waar de achter|)OOtei! ware zwempooten zijn, d. \v. z. platgedrukt en als roeirieinen 

 ingericht. De voor- en middclschenen, zoo ook alle tarsen, zijn met zwcmharen bezet. De 5-ledige 

 tarsen zijn slank en vooral bij de mannetjes met lange zijdcachtige haren bezet. Bij het <? zijn de 

 eerste 3 leedjes der voor- en middeltarsen zwak verbreed en aan de onderzijde met hechtharen bezet. 

 Bij de wijfjes van enkele Hal i pi us-soorten zijn de dekscliilden tusschen de stippelrijen, behalve 

 met de gewone zichtbare bestippeling, nog uiterst fijn en dicht bestippcld en daardoor dof. 



De Haliplidae leven in stilstaande- of langzaam stroomcnde wateren tusschen wier en andere 

 waterplanten, waar zij zich met allerlei kleine diertjes voeden. Zij houden zich ook gaarne op nabij 

 den oever en zitten bij warm weder in aantal op oeverplanten. Eene enkele soort (Brychius 

 e Ie vat us) leeft vooral langs beken, in het mos verscholen. Zij zwemmen zonder vaardigheid en 

 slechts om van het eene plantendeel tot het andere te geraken. 



De larven onderscheiden zich zeer van die der Dytiscidae. Kop gebogen, aan weerszijden 

 niet 6 ocellen. Sprieten op het voorhoofd tusschen de voorkaken ingeplant. Voorkaken verbreed en 

 van eene znigbuis voorzien. Tarsen slechts met één klauw. Achterlijf niet tot zwemmen geschikt, 

 alle sterniten zijn chitinens. Het achterlijf bestaat int lo of 9 ringen, van welke bij Ilaliplus 

 de eerste 8 elk een paar stigmata bezitten, de tiende ring is in een lang staartachtig, aan het 

 uiteinde gevorkt, aanhangsel uitgetrokken; geen cerci. De tergiten van den thorax en van het 

 acluerlijl loopcn in doornen uit, doch bezitten geen kieuw-aanhangsels. Bij Peltodytes, waar 

 het achterlijf uit 9 ringen bestaat, draagt de laatste ring twee zeer lange gelede cerci; geen func- 

 tioneercnde stigmata. Op de tergiten van den thorax en van de eerste 7 ringen van het achterlijf, 

 bevinden zich 4-, op den achtsten ring twee lange aanhangsels, elk met een lang, geleed borstelhaar 

 bezet, dat als tracheekieuw dienst doet, daar het inwendig een trachectakje bezit. 



De Haliplidae werden het eerst door Tlnimson als eene zelfstandige familie van de Dy ti sci da c 

 afgescheiden en ofschoon met deze in habitus overeenkomende, verschillen zij vooral door de 

 abnormale ontwikkeling der aehtercoxae, de lo-ledige sprieten en de niet volkomen tot roeien ont- 

 wikkelde pooten. 



In Nederland zijn drie genera vertegenwoordigd. 



I Eindlid der tasters klein, [iricmvormig. ]3e dekscliilden zonder lijiie streep dicht langs den 

 naad. Sprieten vrij lang. Aehtercoxae zonder tand aan den achterrand, de eerste drie 

 sterniten bedekkend 2 



Eindlid der tasters langer dan liet voorlaatste lid. DeUschildcu met eene fijne streep dicht 

 langs den naad. Sprieten zeer kort. Halsschild gewelfd en naar voren sterk versmald, 

 zonder langsstrecpjes. Aehtercoxae met een duidelijken tand aan het achtereinde, liet aclitcrlijl' 

 tot aan de basis van het laatste sterniet bedekkend 3. Peltodytes. 



2. llals.'-child vlak, naar voren niet sierk versmald, doch met nabij de voorlioekcn afgeronde 

 zijden, aan weerszijden met eene tot aan den voorraml reikende, diepe langsstreep. Leedjes 

 der aclnertarsen even lang i. Brychius. 



Halsschild duidelijk gewelfd en naar voren sterk versmald, hoogstens aan weerszijden met 

 een kort laugsstreepje. De eerste vier leedjes der aclitertarsen in lengte afnemende. 



2. Haliplus. 



