III. HALIPLinAE. — 2. HaLIPLUS. — 3. PeLTODVTES. III 



zwart, hl tic tiisschcnriÈinnen met enkele kleinere stippcltjes. Lengte 2! — 3 inin. Zeer 

 gemeen in stilstaamle wateren tnssclicn drijvende waterplanten ... 10. lincatocollU Mrsh. 



10 Licliaam kort en breed, met sterk nitpiiilende sclionders, naar achteren wiyivorinig versmald. 



llalsscliild inccr dan diibliel zoo breed als lang, met sierk eonvergeerendc zijden. Rood- 

 geel, de sclicdel en de voorrand van het lialsscliild bruinachtig, de dckscliilden donker 

 i>estreept en gevlekt. Uekschilden met meer of minder kracluige stipiielrijen , in de 

 tusschcnruimten met enkele stippehjes. Prosternnm gegroefd. Bij het ty|ic zijn de 

 basaalstrecpjes op het balsschild kort en fijn, de basis daartusschen vlak; de dekscliildcn 

 met niet zeer grove stippelrijen , bij het S naar het nitcinde dof. De var. miillipiiiictutHs 

 Welmcke is iets grooter, aan de schonders nog breeder en onderscheiden dotir langere, 

 diepere, reclite b.asaalstreepjes op het balsschild, waartiisschen de basis cenigszins dwars iiigc- 

 drnkt is; de dekscbilden met veel krachtiger stippelrijen; bij het ? geheel glanzig. De var. 

 Heydenü Welmcke is iets kleiner, korter en naar het uiteinde sterker versmald, met langere 

 gebogen basaalstreepjes op bet balsschild, waartiisschen de basis eenigszins dwars ingcdndct 

 is; dekschilden met zeer krachtige stippcirijen , welke aan de basis met eene veel grootere, 

 onregelmatige stip beginnen, bij hei $ geheel glanzig. Lengte 2',—i\ mm. Zeer gemeen, 

 zoowel bet type als de var. Heydcnü in stilstaande wateren. De var. lunltiinnictiitiis enkele 

 malen bij den Haag, Rotterdam, liaarn en Leiden aangetrolfen . . . rt. ruiicollis de Geer. 



Lichaam smaller, met minder uitpnilende schonders, naar achteren meer geleidelijk versmald. 

 Halsschild iets langer, ongeveer dnbbcl zoo breed als lang, met minder convcrgecremle 

 zijden 11 



11 Dekschilden als bij variegatiis gcteekend , met bruinen naad en eenige brnine vlekken; met 



niet zeer grove stippelrijen. Langsstrecpje aan weerszijden van de basis van het balsschild 

 lang en recht, ongeveer J der lengte van het halsschild bedragend. Lichaam smaller dan bij 

 runcollis, met minder uiipinlende schouders; roestrood of brninrood, de schedel en de 

 voorrand van het halsschild brnin. Prosternnm niet gegroefd 1). Lengte ih mm. Zeer zeld- 

 zaam. Leiden, Utrecht, Roermond en Breda. In de Rijnprov. bij Crefeld en Diisseldorf, 

 in België bij Antwerpen ?• fulvicoUi» Lr. 



Dekschilden ongevlekt, slechts met donkere strepen, op welke de stippelrijen staan, zelden 

 nagenoeg geheel eenkleiirig geel, of wel bij nitzondering de donkere langsstrepen bier 

 en daar tot vlekjes samengevloeid 12 



12 Het basaal-streepje van het halsschild is zeer kort, de fijne zwarte lijnen op de dekschilden 



zijn hier en daar onderbroken, doch vloeien nergens te zamen. Deze soort is smaller dan 

 riificoUis, met iets grooteren kop. Bleekgeel, de schedel en de voorrand van het hals- 

 schild min of meer bruinachtig. Bij het J zijn de dekschilden naar het uiteinde dof. Proster- 

 nnm weinig of niet gegroefd. Lengte 2J-2J mm. Langs stroomend water niet zeldzaam. 



H. fluviatilis Anb^. 



Het basaal-streepje van het halsschild is langer, reikt tot op ; der lengte van het balsschild 

 en is soms iets naar binnen gebogen. De zwarte lijnen op de dekscbilden zijn iets breeder 

 en loopen geheel door (bij de ab.c. 'Viiieulatus Wehncke zijn zij onderbroken); gewoonlijk 

 zijn zij op een paar plaatsen iets verbreed, doch zonder samen te vloeien. De dekschilden 

 bij bet S geheel glanzend. Prosternnm altijd gegroefd. Kleur der bovenzijde iets meer rood- 

 geel. Lengte 25 — 2i mm. Verbreid en op sommige plaatsen niet zeldzaam. Ook op het 

 eiland Borknm (immaculatns Gerh.) 9. striatus Sharp. 2) 



3. Peltodytes Régimbart. 



(Cn ein ido t II s Erichs. (non Illiger.) 3) 



Eiiidlid der tasters hingcr dan het voorlaatste lid. Sprieten zeer kort. Halsschild 

 gewelfd en naar 7'oren sterk versmald , zonder langsstreepjes. Dekschilden met eene 



1) Bij de in Oostelijk Duilsclilund vyurkoiiifiiiii' H. i'}tri:ulnfi Si-idlil/., wi'Ikf liuur V,an'jU>iitti'r als iTiie vnrielt'it van fulvi- 

 collis wurdl beschouwd, zijll de slree[ijt'h aan de basis van Iiel liaUscliild tiiiier en iels naar liinnen geboden en is eene 

 gladde, van aebteren vorksfjewijs naar atilileivti [gedeelde iiruslernaalt;ioef voorlianden. 



ü) Een vrij pro^l onderzoekings- materiaal lieelt mij de zekerliejd geiieven . dat H. striiitiis Sliarp en ititiiituitlutus (ïerll. 

 synoniem /ijn en |:oi'd van H. lluvialilis is te onderscheiden. Overifjens lieerscht hij de bewerkers der Haliplidae 

 proot verst:!nl in opvalliiij: en komt het niij niet onwaarschijnlijk vour. dat H. striatns en lluvialilis, evenals H. 

 Heydenii en m u 1 1 i ])n n eta lus slechts rassen ol' variëteiten van H. rut'icollis zijn. Volt;ens fV/'/rc/ /on H. i;HHi(/f »/<//»« 

 Gerh. de echte fluviatilis Aube zijn. 



Volgens (iciniilliuiirf zou H. striatus Sharp eene variëteit van flnvialilis zijn, bij welke de hasaal-streejijes van liet 

 halsschild langer en de zwarte lijnen op de dekschilden niet onderbroken zijn; zoo ook i ni macn lat us Gerh., iïij weike de 

 basaalslreepjes kort en iets naar binnen jjehojïi-n en de nagenoeg niet onderbroken zwarte langslijnen van de, ook bij het 

 wijfje aan hel uiteinde glanzige gladde, dekschilden, gewoonlijk op twee plaatsen iels verbreed zijn, zonder echter ineen 

 te vloeien. 



3) De naam (inent idotus moet vervallen, onnlal zij door lUi'jvr gegeven is aan H a 1 i p 1 us-sourlen. 



