IV. HvGROniIDAE. 



HVGROBIA. 



V. DvTiscinAE. 



113 



en zijn aan liet uiteinde ilicp nitgeraml. I'oütcn slanU, de schenen sainengednil;t en op den lioven- en onder- 

 rand met zwemliaren bezet. Voorschenen met twee lange, rechte, dikke ciiiddoornen. Tarsen 5-ledig, 

 liet vierde lid der voor- en middeltarscn klein. De voor- en niiddeltarsen zijn krachtig ont- 

 wikkeld en büveno|) lang bewiniperd; de achtertarsen zijn lang en slank, iets samengcdrukt en op 

 de boven- en onderzijde lang bewimperd. 15ij het <? zijn de eerste 3 leedjes der voor- en middcltarsen 

 iets verbreed en aan de onderzijde zolig. — Achterlijf met 8 tergitcn en 6 sterniten; de naden der 

 eerste 3 niet elkaar vergroeide sterniten duidelijk zichtbaar. Het eerste stcrniet staat tegenover het 

 tweede tergiet. 



De larve is spoelvormig en hoog gewell'd. Zij knnn volgens Schilidtc met die der Dytiscidae 

 in het aantal acliterlijl'sringcn overeen, doch verschilt zeer door de, evenals bij de Carabiden- 

 larven gesloten, d. i. niet van eene zuigbnis voorziene voorkaken, door de aanwezigheid van draad- 

 vormige kienw-aanhangsels aan de onderzijde der drie tboracaal-ringen en der eerste drie sterniten, 

 alsook door liet ontbreken der stigmata aan den achtsten achterlijl'sring. Kop zeer groot, aan weers- 

 zijden met 6 occUcn. Acliterlijl' iiit 8 segmenten bestaande, van welke het laatste in een zeer lang 

 aanhangsel uitgetrokken is; bovendien bezit bet twee lange cerci. Pooten met zwemliarcn bezet, de 

 tarsen met twee klauwen. 



Deze kleine l'amilie werd bet eerst van de Dytiscidae afgezonderd door G. //ora. Met voornaamste 

 onderscheid trei't men in den bouw van het nietasternum , dat bij de Hygrobiidae vóór de binnenste 

 lobben der achtercoxae een dwnrsnaad vertoont, welke een kort middenstuk van het nietasternum atsnijdl , 

 terwijl hij de Dytiscidae daarvan geen spoor aanwezig is. rioveudieu is de kop niet iii het halsscliild 

 teruggetrokken , zijn de achtercoxae niet naar voren verbreed en geschiedt de beweging der achterpooten , 

 evenals bij de Ilaliplidac en Carabidae, atwissclend, bij de Dytiscidae daarentegen tegelijk. 



1. HygTOlna Latr. 



(Ilydrachna F., Pelobius Schönh.) 



De tY///'xr Kuropccsche soort komt ook in Nederland voor. 



Roestrood ol' bruinachtig geel; op de bovenzijde dicht en grof bestippeld. Ilalsschild aan 

 den voor- en aclitcrrand, alsook eene groote, gemeenschappelijke, aan voiu'- en zijrand 

 uitgezakte vlek op de dekschilden zwartachtig. Op de onderzijde tier dekscliilden bevindt 

 zich een stridulatie-orgaan , bestaande uit eene kantige verhevenheid niet dicht opeen- 

 staande dwarsriggels, aan het uiteinde langs den naad, waar tegenaan de kantige, ilunnc lioorn- 

 rand van ii^^n laatsten achterlijl'sring gewreven wordt. Volgens LaiiJois zou bovendien een 

 geluid voin-tgebracht worden, doordat de sterk geriggeldc randader van den ondervleiigel tegen 

 een scherp uitstekenden kant op de onderzijde der dekschilden aangestreken wordt. Lengte 

 9 — II niin. In poelen en slooten op kleigronden , verbreid en soms niet zeldzaam. Zij zwemt 

 zeer snel. De larve en de pop zijn door iVA/ÓJf/rc beschreven, (llermanni oliv.) 1. tarda Hrbst. 



V. Familie DYTISCIDAE. 



De Dytiscidae („Water-roof kevers" of „Zwemtorren") vervangen de Ca ra h idac in het water, 

 daar zij, alsmede hunne larven, van roof leven en hunne prooi al zwemmende vervolgen. Zij zijn 

 vooral gekenmerkt door den vorm der middel- en achterpooten, die zeer plat zijn, met zwemharen 

 bezet en derhalve uiterst geschikt zijn tot voortroeien. 



Van de Cici nd elidae, Carabidae, Haliplidae en Hygrobiidae 

 zijn zij onderscheiden door de afwezigheid van bet ante-coxaal gedeelte van 

 het nietasternum. Hun bouw is in alle opzichten geschikt 0111 bet water 

 te doorklieven; zij zijn in den regel onbehaard, de kop, het balsschild en de 

 dekschilden vormen meestal te zamcn een geheel, dat min of meer ovaal is. 

 Kop kort en breed, diep in het balsschild verzonken, met groote, weinig 

 uitpuilende oogen, welke zich ver op de onderzijde van den kop uitbreiden. 

 Sprieten aan den zijrand van het voorhoofd vóór de oogen ingeplant, dun, 

 draad- of borstclvormig, zeer zelden (Noterini) de middelste leedjes iets 

 verdikt of geheel onregelmatig (Fig. 11), nimmer behaard, ii-ledig. 

 Bovenlip klein, aan de voorzijde min of meer uitgerand en met wimperharen 

 bezet, zelden recht afgesneden en niet bewiniperd (No te rus). Voorkaken 

 kort en krachtig, met verbreedcn en tweetandigen top. De binnenste lob der 

 acbterkaken is naar het zeer scherpe uiteinde gekromd en aan den binnenrand 

 dicht en krachtig bewiniperd. De buitenste lob is slank en 2-ledig. Kaaktasters 

 4-lcdig. Kin breed en diep uitgerand, in het midden der nitranding met een 

 tand, welke sclicri), stomp, afgerond of uitgerand is. De hoornachtige tong is 

 breed, vierhoekig; de paraglossen zijn volkomen daarmede vergroeid. De dcclen 

 van de onderlip, waaraan de tasters gezeten zijn, steken in de nitranding 

 der kin aan weerszijden uit. Liptastcrs 3-ledig. De tasters zijn nimmer met 



8 



Kig. 1 1 . Spriet van N o 1 1' v 11 s 

 Müiiiiclji'. Orig. 



