VI Gyrinidae. 145 



ciuidcHjU /.iclulianr , sdierp driclmeUii;, vrij lig4;ciul ol" door de basis van het Iialsschild overdekt. — De 

 deUschildeii sluiten met de epiplein-en volk(Miien aan de zijden van liet licliaani, liet nilcinde van liet 

 aeliterlijr ecliter inibcdekt latend, aan liet uiteinde gewoonlijk al'i^cknot. De diji;roel', welke sclinin over 

 de cpisternen en epimeren van den inesotliürax en over het voorste gedeelte van de episternen van den 

 metathorax verloopt, zet zich op de cpiplenren der dekschilden voort. Aeluer deze groei' steekt de 

 binnenrand der epiplcnrcn gewoonlijk als een stompe tand nit, die in eene zakvormige uitholling 

 van de bij gesloten dekschilden overdekte zijden der cpisternen van den metatborax ingrijpt. 



De steeds ontwikkelde acbtervlcugels komen in nervatnur met die <ler Dytiscitiae overeen, 

 het naast met die van Lacco ph i 1 11 s. liet gewricht is echter verder van de vleugelpunt ver- 

 wijderd en de groote „binnenste rnit" is nagenoeg in liet midden van den vleugel gelegen. Eene zwarte 

 pignientvlek bevindt zich boven de binnenste rnit, evenals bij Lacco p li i 1 11 s. De vena externo- 

 niedia vormt, alvorens zij de twee, bet groote „oblongum" onislnitende dwarstakken algeelt, een 

 stoni|ien , naar den voorrand open hoek. Het „wigvormige vakje" is niet geheel ontwikkeld. De vierlioekigc 

 pignientvlek in de area interno-iiiedia ontbreekt. De anaal-lis is groot. — Onderzijde geheel glanzig, in 

 de middcllijii ecnigszins dakvormig geweltd. De voorste coxaal-holten van achteren open. Mesosterninn 

 buitengewoon ontwikkeld, ruitvormig. Metasternum evenals bij de Dytiscidae kort, zonder een, 

 door een dwarsnaad afgescheiden, ante-coxaalstnk. .A.cliterlijl' met 8 tergiten en ysterniten, van welke 

 de eerste drie sterniten vergroeid zijn en slechts naast de acbtercoxac door een rudimentairen naad 

 gescheiden blijven; daardoor schijnt het alsof' slechts twee vergroeide sterniten voorbanden zijn. Het 

 eerste sternict staat tegenover het tweede tergiet. Aan het uiteinde van het achterlijf bevin- 

 den zich twee uitstekende of min of meer teruggetrokken genitaal-platen met liaartjes bezet. De 

 forceps is symmetrisch. — Voorpooten lang en slank, alle tarscn 5-lcdig. Voortarsen zijdelings sterk 

 samengcdriMit, met dicht o|icengcdrongen leedjes en met twee slanke, kromme klauwen. Bij het <? zijn 

 alle voortarsen-lecdjcs meer of minder verbreed en aan de onderzijde overal of gedeeltelijk met kleine 

 ziiignapjes bezet. De voorpooten zijn geschikt tot vastgrijpen. De middel- en achterpooten zijn tot zwemmen 

 ingerichtj kort en sterk samengedrtdct, vinvormig, hinine tarsen aan de buitenzijde met zwemliaren 

 bezet. De achtercoxae raken aan elkaar en zijn tot aan den zijrand van het lichaam ontwikkeld en 

 daardoor onbewegelijk. 



De Gyrinidae leven in zoet water van roof; zij voeden zich met allerlei kleine waterdiertjes 

 als wonnen, larven enz. Zij zwemmen met den kop horizontaal. Bij slecht weder en wanneer bet 

 donker is bonden zij zich in de diepte op tusschen waterplanten en leggen zich als 't ware met 

 lurnne voorpooten ten anker. Orec toe hil iis villosus leeft in snel stroomend water en houdt zich 

 over dag meestal op onder houtwerk, als molcnraderen , sluisdetiren enz. — Zij zwemmen reeds in de 

 eerste voorjaarsdagen rond, meestal in groote kringen, zich koesterende in de zon; zij komen dan op eens 

 in aantal bijeen, om daarop weder uiteen te gaan en opnieuw grootere of kleinere kringen te be- 

 schrijven. Wil men ze vatten of worden zij op eenige andere wijze gestoord, dan gaan zij uiteen 

 en verdwijnen in de diepte , om spoedig weder terug te keeren en liun spel te hervatten. Deze bewe- 

 gingen herinneren aan het dansen der muggen. — Wanneer men ze aanraakt, scheiden zij eene vluchtige, 

 onaangenaam riekende, melkachtige vloeistof al'. Zij verplaatsen zich soms in massa en verschijnen 

 dan zelfs in bassins, die meermalen in het jaar drooggelegd zijn. — De ademhaling gescliiedt geheel anders 

 dan bij de Dytiscidae. Wanneer zij duiken nemen zij de lucht mede, in tien vorm van eene aan 

 bet uiteinde van het achterlijf zich bevindende zilverglanzige bel, die met de onder de dekschilden 

 zich bevindende lucht in verbinding staat. Tot aanhechting van dit luchtkleed zonderen zij eene 

 olieachtige stof af. Is de lucht verbruikt, dan komen zij aan de oppervlakte en roeien met de twee 

 achterste paren der pooten, terwijl de Dytiscidae alleen met het derde pooten-paar roeien. — Inliet 

 voorjaar leggen de wijfjes, die iets grooter en breeder zijn dan de mannetjes en in 't algemeen iets 

 grovere stippelrijen op de dekschilden en minder ontwikkelde voortarsen hebben , hare witgele eieren 

 in rijen onder water aan waterplanten. 



De larven der Gyrinidae zijn volgens ScliiSdte scolopender-vormig, hebben lange pooten, elk 

 met twee klauwen. Aan weerszijden van den gestrekten kop met 6, deels op de onderzijde, deels op 

 de bovenzijde staande ocellen en met 4-Iedige, borstelvormige sprieten. De mond is gesloten , doch de 

 voorkaken zijn sikkelvorniig en uitgehold en dienen tot het uitzuigen van hare prooi. Kaaktasters4-lcdig; 

 liptasters 2-ledig. Achterlijf nit 9 sterniten bestaande, waarvan de eerste 8 aan weerszijden van een 

 lang toegespitst gevedertl aanhangsel, bet negende sterniet van 2 paar dergelijke aanhangsels voor- 

 zien zijn. Deze aanhangsels staan met tracheën-stammen in verbinding en moeten beschouwd worden als 

 de voortgezette randen der stigmata; zij ademen dus door kienvv-tracbeeën en niet zooals de Dytis- 

 ciden-larven direct door stigmata. Het lichaam eindigt in eene anaalbuis, welke van 4 hoürnbaken 

 voorzien is. Tarsen met twee klauwen. 



De larven verpoppen zich aan waterplanten boven het water en spinnen zich in een dicht, 

 eivormig, grauw, papierachtig omhulsel, waarin binnen weinige weken de inetamorphose voltooid wordt. 



Overzicht der Tribus. 



Anaal-segment van achteren breed afgerond, vlak, op de onderzijde zonder wiinperliaren. 

 Achterkaken met ongelede, tastervormige buitenste lob I. Gyrinini, 



