VII. STAPHYLINinAE. 



149 



Phlocoluuiii). — Spnctcti 1 i-kdig, bij uit/oiuieriiit; lo-lcilig (O 1 i go i ;i , II y pocy pt us), gewoonlijk 

 ilriKulvoniiii; o 1" naar liet niceinclc verbreed of knotsvorniig venliUt, bij uiizondcring van al het eerste 

 lid gckniUi^ (Acy lop li or 11 s); zij ziin óf vrij aan den zij- of voorrand van het voorlioold mgc- 

 plaiu, betzij aan den binnenrand der oogcn of voor de oogen acbtcr de basis der voorUaken, of wel 

 voor de oogen binnen de basis der voorkaken. Soms is de voorhoofdrand boven de niplantnig der 

 sprieten kantig of lobvorniig verbreed. Rij de Stenini staan de sprieten tnsseben de oogcn schijn- 

 baar op het voorhoofd, daar de geheel vcrhoornde, sterk ontwikkelde clypens met het voorhoold 

 een samenhangend geheel vormt. — Bovenlip meestal brceder dan lang, ongedeeld, uitgerand ol 

 tweclobbig, geheel boornaehtig of aan den voorrand vliezig. Eigenaardig zijn bij Pla n e nst o ni n s 

 en Acrognatbns de lange, vliezige, aan den binnenrand zeer lang en tijn bewunperde aanhangsels 

 der bovenlip (de z.g. paracliilen). Voorkaken hetzij lang of kort, krachtig ontwikkeld, aan de bin- 

 nenzijde al of niet getand en aan den binnenrand meestal met een lijn bewimperden, vliezigen zoom; 

 bij vele Staphylincii reikt van af de basis der voorkaken eene smalle, bewimperde lob vrij naar 

 voren. Veelal zijn de beide voorkaken ongelijk en is een van beiden krachtiger getand; in den regel 

 liggen zij in de rust over elkaar, bij Oxyporus steken zij naar voren nit. De binnenste lob der 

 achterkaken is aan den binnenrand van den stam ingeplant; gewoonlijk is slechts haar bmtenraiid 

 verhoornd en eindigt veelal in een naar binnen haakvonnigen top. Het meestal vliezige bnmen- 

 gcdeelte der binnenste kaaklob is dicht bebaard of kamvormig gedoomd. De luiuenste lob bestaat 

 uit een hoornachtig grondstnk en een vliezig, dicht behaard uiteinde. Bij enkele Aleocharini 

 (Diglossa, Myllaena etc.) zijn de acbterkaaks-lobben zeer lang gestrekt en is de binnenste geheel 

 verhoornd. Kaalitasters 4-ledig, het eindlid is veelal zeer klein, priemvormig, dikwerf nauwelijks 

 zichtbaar, in welk geval liet derde lid gewoonlijk krachtiger ontwikkeld en meer verdikt of aange- 

 zwollen is. Bij Aleochara is het vierde kaaktaster-lid zoodanig ingcsnoerd, dat de kaaktasters 5-kdig 

 toeschijnen. Kin meestal breed, trapeziumvormig, van voren afgeknot, afgerond, uitgerand of iiitge- 

 siieden. Het voorste gedeelte van de onderlip, waaraan de liptasters gezeten zijn, is door een vliezig 

 tiisscliengedeelte met de kin verbonden. Veelal is die tusschengedeelte instulpbaar en kan het voorste 

 deel van de onderlip daardoor zoodanig onder de kin teruggetrokken worden, dat slechts de-liptasters 



uitsteken (Pronomaca). Bij Stenus is dit tasters-dragende ge- 

 deelte van de onderlip buitengewoon lang gestrekt en in de rust in een 

 even lang instulpbaar tusschengedeelte teruggetrokken. Door uitstul- 

 piiig van het tusschengedeelte kan echter de onderlip buitengewoon 

 ver vooruitgeschoven worden (I'ig. 19). De tong is zeer verschil- 

 lend gevormd, hetzij breed of smal, hetzij onverdeeld, uitgerand of 

 twcelobbig. De paraglossen steken veelal uit met bun vrij, meestal 

 iets naar binnen gekromd uiteinde en zijn aan den binnenrand dicht 

 bebaard. Volgens Kolbe bevindt zich aan de binnenzijde van de basis 

 der onderlip een als binnenlip te beschouwen gedeelte, hetwelk 

 analoog is aan den hypopliarynx bij andere insecten. Liptasters ge- 

 woonlijk 3-ledig; soms zijn de eerste twee lecdjes met elkaar ver- 

 groeid", zoodat de liptasters dan slechts twee-ledig schijnen. Bij 

 Aleochara is het derde liptaster-lid aan den top ingcsnoerd, waar- 

 door de liptasters 4-ledig schijnen. 



Halsscbild zeer veranderlijk van vorm. — Het gewoonlijk driehoe- 

 kige schildje ligt meestal vrij en is tussclieii de dekscbilden inge- 

 schoven. Bij de gravende Bied lus, bij welke de niesotliorax, evenals 

 bij de Sc'aritini en Broscini onder de Carabidae , kort 

 steelvormig verlengd is, zit het schildje op den steel van den mcso- 

 thorax. --'De dekscbilden stooien aan den naad gewoonlijk rechtlijnig 

 tegen elkaar, bij enkele O x y tel i n i (b. v. Tbinobius) zijn zij 

 aan den naadhock sterk afgerond en divergeeren naar achteren. Bij 

 vele Xantholinini grijpen de naadranden der dekscbilden over 

 elkaar. De epipleuren zijn al of niet initwikkeld. 



De ncrvatuur der acbtervicugels beantwoordt bij alle Stajihy- 

 linidae aan een zelfden grondvorm. Vooral treft men verschillen 

 aan in de ontwikkeling van het basaal-lobje en in de dikwerf zeer in^ 

 't oog vallende pignieiiteering, welke over de geheelc oppervlakte ol 

 ten minste aan het topgedceltc lichter of donkerder is. Aangezien 

 de dekscbilden zoo bijzonder verkort zijn, moeten de vleugels 2- ol 

 5 maal gevouwen worden en bezitten dientengevolge twee gewrich- 

 ten, bet eene in het eerste derde gedeelte, het tweede nabij het midden; 

 veelal is no^ een derde gewricht aanwezig (b.v. bij Aleochara). Tiisschen de beide gewone ge- 

 wricbten in bevindt zicb aan den voorrand eene pigmentvlck. De vena cxterno-media verdeelt zich 



Fig. 1'J. Kup v;ill Striilis. 



van uiidprt'ti f;cfifTl. <lri(;. 



Liphistcr h. t'iunili>h.i;ir hi>Mli.-u>Uik. 



aan bet eerste gewricht in twee takken, welke tot aan den acbterrand van den vleugel doorloopen. 

 De wortel van den bovensten tak is racestal uitgewiscbt. Straal-adcrs tusscben den bovensten tak der 

 vena externo-media en der vena scapularis schijnen te ontbreken. Van de vena cubitalis zijii gewoonlijk 

 overblijfselen van het uiteinde aanwezig. 1 



cna inierno-media is gewoon. De vena analis splitst 



