vil. SlArlIYLINIDAE. 



151 



j/ieittsi'. 



epi 

 binmiiUail 

 imfcnblnrl 



ciihlatL 



■J3. A.li!.'.T, 



liij I. Si iiiihy li 



II. (lxy|M 



Naar Camiihuu,; 



Sums zijn ilc vi)orl;u-scii 4-lciiis, lic iiiiclikl- en ;iLliicnarscn 5-lcili}; (M y nn cd o 11 i i n i, l'roiii)- 

 niiicini) ofwel ilc vour- cii middcUarsen 4-lcdij; cii allucii de acliccrtarscn 5-ledii; (li ui i toclia r i 11 i, 

 Myllaciiin i). Bij Tan ygii a t luis zijn de voortar.',i;ii 5-, de middel- en aciueriarscii 4-ledlg. 



De bouw van liel acli- 

 lerlijf is volgens Giiiigl- 

 baiicr zoodanig, dat van 

 de 7 geheel ontwikkelde 

 sternitcn liet eerste tegen- 

 over liet 3de der lovoor- 

 lianden tergitcn staat. Hij 

 den tribus der O x y t e- 

 li n i is reeds het eerste 

 stemlet tegenover het 

 tweede tergict geheel 

 cnitwiUkeld, waardoor 8 

 sternitcn tegenover de to 

 tergitcn geplaatst staan. 

 Kratitz, Fanrei en an- 

 dere schrijvers tellen de 

 buikplaat van het tweede 

 tergict ook uiedc en be- 

 .schonwen dit als het 

 eerste sternict, of liet 

 ontbreekt dan wel rudi- 

 mentair is. Gauglbaiur 

 acht het meer doelmatig, 

 vooral met het oog op de 

 beschrijving dersexucelc 

 kenmerken, niet den 

 tlicoretischen bonw van 

 het achterlijf te volgen, 

 doch slechts rekening te 

 honden met de werkelijk 



ontwikkelde sterniien. Theoretisch juist ware het, de sternitcn met dezelfde nummers aan te geven als 

 de tergitcn, ofschoon de buikplaat van liet eerste tergict bij alle Coleoptera ontbreekt. — De vorm van 

 het meestal zeer vrij bewegelijke achterlijf is zeer uiteenloopend. Bij Stapliyliniden met sterk verkorte 

 dekschilden is het achteriijf ge'woonlijk gestrekt, naar het uiteinde geleidelijk versmald of tot aan den 

 zevenden ring nagenoeg parallel, soms voor het uiteinde verbreed of aan de basis ingcsuoerd. Rij 

 die met lange dekschilden (Omaliini) is het achterlijf gewoonlijk breed en aan het uiteinde kort 

 toeges|>itst. Zeer vele Staphyliiiiden kunnen het achterlijf opwaarts krommen, enkelen zelfs zoo, dat 

 zij daarmede het voorlijf bedekken (E n ce ph a 1 11 s); anderen krommen het achterlijf naar onderen 

 (Tachyporini, Xantholiiiiiii). Bij sommigen is het achterlijf weinig bewegelijk en wordt meestal 

 slechts met den top opwaarts gekromd (Pies t in i, P hloeo cha ri n i , Omaliini, Proteinini). 



Ofschoon de Staphyliiiiden aan de Silphiden het naast verwant zijn, herinneren enkele genera 

 aan vertegenwoordigers van andere fainilien. Zoo o. a. A n tliopli a g us en Les te va aan Dromius 

 (Carabidae), Conosoina aan Cholcva (Silphidae), Au tal ia aan Euplectns (Psclaiihidae), 

 Anthobium en Protinus aan Epnraea en Brachypterus (Nitidiilidae), H y [i oc y p t us aan 

 Agathidium (Anisotomidae). Ook valt soms in het oog hoc met den overeenkomenden habitus, 

 cenigc overeenstemming in levenswijze wordt waargenomen. De inwendige bonw stemt meer 

 overeen met die der Silphiden en Misteriden, dan met die der Carabiden. Zij leggen 

 slechts weinige, vrij groote eieren. 



De larven der Staphyliiiiden, welke in habitus min of meer aan de imagines herinneren, 

 onderscheiden zich vooral door het bezit van meestal 4 occllen, het ontbreken der bovenlip, door 

 het voorhanden zijn van een zijdelings bijkomend sprictlid, door de 2-Iedige, zelden i-ledige cerci 

 van het negende achterlij fsscgmcnt, door het tot naschuiver dienend anaal-segment en door de goed 

 ontwikkelde pooten met i-'ledige, klaiiwachtige tarscn. Volgens Schiödtc zonden twee typische 

 vormen van S ta p h y 1 i n ide n-larven voorkomen, nl. die der S ta ph y 1 i n i n i (o. a inet 4 spriet- 

 leetljes, behalve het bijkomend lid) en die der Oxytelini (o. a. met 3 sprietlecdjes, behalve 

 het biikoinend lid), waartusschen de larven der Stenini (o. a. met 4-ledige sprieten, behalve het 

 bijkoiiiend lid) als bet ware instaan. De larven van Tachinus en Tachyporus komen het 

 meest met die van l.et tweede type overeen. Ook schijnen de larven der Aleocharini 

 hoofdzakelijk met die der Tacliyporini overeen te komen, üc larve van Syntomium, 

 welke zich als een kogeltje ineen kan rollen, zou ook tot het tweede type behoorcn (GrtHir/^rt/.'i-;-)-.^ 

 De metamorpliose heelt meestal plaats in den herfst, zoodat de kever overwintert. Vele larven zijn 

 nachtdieren; de grootere soorten zijn zeer roofzuchtig en graven gangen om cip bare prooi te 

 loeren. Van de meeste soorten zijn de larven iiuusschcn nog niet bekend. 



